Tadeusz Okolski "DZIK"

1902 - 1983

Oficer rezerwy WP.

Pseudonimy: "Horynicz", "Sopiński", "Dzik".

Urodzony 15.12.1902 w Lupaninie (pow. Zdołbunów - Wołyń).

Uczeń gimnazjum polskiego w Kijowie, po powrocie do kraju kontynuował naukę w gimnazjum Kazimierza Kulwiecia (Warszawa 1919-1923). W 1920 ochotnik na froncie polsko-bolszewickim. Po maturze studia na Wydziale Prawno-Ekonomicznym Uniwersytetu Poznańskiego (1928 - tytuł magistra nauk ekonomiczno-politycznych).

W latach 1928-1929 słuchacz w Szkole Podchorążych Piechoty w Jarocinie, w 1935 ukończył kurs dowódców kompanii piechoty w Zambrowie.
W latach 1931-1939 pracował w Ministerstwie Skarbu jako naczelnik Urzędu Skarbowego w Warszawie, później jako inspektor Izby Skarbowej w Poznaniu.

Przed wybuchem wojny - oficer DOK I. Nie został zmobilizowany.

Od grudnia 1939 w konspiracji (Grupa Kontrwywiadu 1-8, kierowana przez rtm. Alojzego Lecha Sawickiego). Od marca 1940 w Związku Walki Zbrojnej. Od 1942 komendant I Rejonu I Obwodu (Śródmieście) Okręgu Warszawskiego SOP przemianowanej w 1943 na WSOP.

Baon WSOP "Dzik"

W Powstaniu Warszawskim dowódca batalionu WSOP "Dzik" w zgrupowaniu "Róg".

Z oddziałem walczył na Starym Mieście, Powiślu i w Śródmieściu. Od 17.09.1944 kapitan. Po upadku Powstania jeniec obozów Sandbostel i Lubeka. Do kraju wrócił w listopadzie 1945.

Od grudnia 1945 w Min. Finansów (st. inspektor Departamentu Finansów Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej).

Zwolniony w ramach represji w 1953, następnie kierownik finansowy w Przedsiębiorstwa Budowy Gazowni "Gazomontaż".

Od 1971 na emeryturze. Działacz społeczny w spółdzielczości mieszkaniowej, współzałożyciel Środowiska byłych Żołnierzy Zgrupowania "Róg" i przez lata jego wiceprzewodniczący.
Zmarł 9.02.1983 w Warszawie.

 

Odznaczony:

 
Polska Swemu Obrońcy [medal za wojnę 1920] 
Krzyż Walecznych [1944]

Krzyż Walecznych

 

powrót