Urodził się 16.VI.1899 w okolicach Witebska. W wieku 18 lat podjął studia na Politechnice Piotrogrodzkiej [Pietrogradskij Politechniczeskij Institut]. Podczas drugiego roku studiów [w 1918] zaciągnął się ochotniczo do Armii Czerwonej i walczył na różnych frontach wojny domowej. Po wygaśnięciu wojny został zdemobilizowany. Dopóki starczyło pieniędzy mieszkał i studiował w Piotrogrodzie [od 1924 Leningrad], kończąc Chemiczno-Technologiczny Institut. Podczas studiów i po nich pracował w Zakładach Chemicznych "Respublika". W tym czasie ożenił się i miał cztery córki. Już podczas studiów zbliżył się do miejscowej grupy bucharinowców. W roku 1929 został objęty śledztwem pod zarzutem sprzeciwiania się nowemu porządkowi rolnemu ZSRR, a w 1935 został wykluczony z partii "za krytykę kolektywizacji". W 1937 aresztowany i osądzony "za kontakty z polskim i niemieckim wywiadem" [art. 58 § 6 Kodeksu Karnego ZSRR z 1926] po czym skazany na 10 lat obozu poprawczego. Początkowo trzymany był na Butyrkach, a później w łagrze w Niżnim-Tagile koło Czelabińska. Do wkroczenia Niemców pracował jako inżynier technolog przy produkcji spirytusu w gorzelni w Łoktiu, gdzie został zesłany po odbyciu wyroku. Jego rodzina została latem 1941 ewakuowana w głąb ZSRR, a on sam był od października tegoż roku zastępcą i prawą ręką Konstantina  P. Woskobojnika.

Kamiński jako Burgemeister w Łoktiu

Po jego śmierci przejął kierownictwo cywilne i wojskowe okręgu. Ze zmobilizowanych ludzi na podległych sobie terenach oraz ochotników stworzył Kamiński pięciopułkową brygadę RONA, która prowadząc działania przeciwpartyzanckie na zapleczu wojsk niemieckich zaoszczędziła Wehrmachtowi zaangażowania do tych czynności co najmniej jednej dywizji bezpieczeństwa. Po zamachu na Hitlera [20.VII.1944] został przyjęty wraz z brygadą RONA przez Himmlera w szeregi Waffen-SS.

 Kamiński w służbie Wehrmachtu...

Na czapce widoczny charakterystyczny "bączek".

31 VII 1944 Himmler awansował Kamińskiego do stopnia Waffen-Brigadeführera. Następnego dnia w Warszawie wybuchło powstanie. Reichsführer SS skierował Kamińskiego i jego brygadę do "tłumienia rozruchów", dając mu osobisty rozkaz zabijania wszystkich mieszkańców miasta.

nominacja Bronisława Kamińskiego

W czasie Powstania Warszawskiego Kamiński konkurował pod względem okropności zbrodni z brygadą Dirlewangera. Okrucieństwa dokonywane przez żołnierzy RONA przerażały nawet samych Niemców.

Lato 1944: Kamiński z oficerami policji niemieckiej omawia plany dyslokacji brygady.

Jego żołdacy od 4 VIII 1944 zajmowali się mordowaniem bezbronnej ludności Ochoty [zeznania świadków]. Żołnierzy Kamińskiego walka z powstańcami właściwie nie interesowała; woleli mordować, gwałcić, rabować i pić... Pewny siebie dowódca RONA pozwalał sobie na otwarte wygłaszanie wielu bardzo krytycznych ocen kompetencji niektórych niemieckich dowódców. Nie chciał podporządkować się Reinefarthowi, twierdząc, że otrzymuje rozkazy wyłącznie i bezpośrednio od samego Himmlera. To i liczne jego ekscesy sprawiły, że po objęciu dowodzenia nad całością niemieckich sił przeciwpowstańczych przez SS-Obergruppenführera Ericha von dem Bacha, brygadę SS-RONA z powodu "obniżenia stanu dyscypliny" wycofano z walk w Warszawie. W tym czasie dowodzący 9. Armią gen. Nikolaus von Vormann, był stale "zasypywany" skargami na poczynania Kamińskiego i jego ludzi.

11 VIII 1944 do sztabu von Vormanna dotarła kolejna wiadomość o wyczynach "ronowców". 

Ltn. Wolfgang Weller, kronikarz 9 Armii zapisał:

Kamiński - największa plajta, gwałcili dzisiaj niemieckie dziewczęta z KdF ["Kraft durch Freude"]. Nasze zarządzenia zakazujące grabieży dają się odczuć w sposób nieprzyjemny. Podejmowanie próby uporządkowania sytuacji w grupie Kamińskiego jak na razie nie odniosły skutku.

Rozwiązanie tego problemu dowódca 9 Armii zlecił oczywiście von dem Bachowi.

19 VIII 1944 Kamiński został zdjęty z dowodzenia brygadą. 26 VIII 1944, pod pretekstem ważnej narady, na rozkaz von dem Bacha wezwano go do Łodzi. Dwa dni później, 28 VIII 1944 do Łodzi udał się również von dem Bach, który miał uczestniczyć w posiedzeniu Sądu Wojennego SS [członkowie SS byli wyjęci spod jurysdykcji sądów wojskowych Wehrmachtu]. Tam też Kamińskiego aresztowano, postawiono przed sądem i przedstawiono zarzuty. Udowodniono mu przywłaszczenie sobie znacznych kosztowności, odebranych pomordowanym mieszkańcom Warszawy. Nie chodziło oczywiście o karanie go za zbrodnie popełnione na Polakach, tylko o to, że zrabowany majątek winien był przekazywać do skarbca SS. Erich von dem Bach zeznał po wojnie, że przy Kamińskim znaleziono: "wóz wyładowany po brzegi pieniędzmi, złotem, biżuterią i drogimi zegarkami".

Powstanie Warszawskie - Wola. Odprawa oficerów grupy bojowej Reinefartha. Kamiński od kilku dni dumnie paraduje w mundurze Waffen-Brigadeführera, na którym widnieją jego odznaczenia: Krzyż Żelazny I klasy, "Kampfabzeichen der Waffen SS- und Polizei" ["Bandenkampfabzeichen"] i "Die Tapferkeits- und Verdienst-Auszeichnungen für Angehörige der Ostvölker" [Odznaczenie za dzielność i zasługi nadawane ludom wschodnim"].

Kamiński zaginął w nie wyjaśnionych do dziś okolicznościach. Najprawdopodobniej po wyroku Sądu Wojennego SS w nocy 28/29.VIII.1944 został rozstrzelany przez Niemców w Łodzi i tam pochowany jako NN. Przyczynkiem do terminu prawdopodobnego procesu Kamińskiego i ewentualnie wykonania wyroku może być zapis w dzienniku von dem Bacha z 28.VIII.1944: "...Abends nach Litzmannstadt zur Standgerichtssitzung über Kaminski" ["... Wieczorem do Łodzi na posiedzenie doraźnego sądu wojennego w sprawie Kamińskiego"]. Jednak w oficjalnych dokumentach Waffen-SS jako data jego zgonu figuruje 4.X.1944...

Część jego żołnierzy, po nieudanym przeformowaniu jednostki w 29. DGren SS ["1 rosyjska"], wcielono do 600. DP [ROA] Wehrmachtu - formacji tworzonej pod kierownictwem gen. Andrieja A. Własowa.

Erich von dem Bach o Kamińskim:

Był awanturnikiem politycznym, wygłaszającym do swych ludzi mowy propagandowe o wielkiej faszystowskiej Rosji, której chciał być przywódcą - Führerem. Kobiety i alkohol były treścią jego życia. Dowództwo wojskowe pozostawiał swym dowódcom pułków. Pojęcie własności było mu obce, żadnego narodu nie nienawidził tak jak Polaków, których wspominał jedynie obelżywymi słowami. Nie chciał przyłączyć się do Własowa, przeciwnie, pragnął kiedyś przez swe stosunki z Himmlerem wysadzić Własowa z siodła...

Kamiński [?] w czasie wizytacji oddziałów wschodnich

Odznaczenia:

27.01.1944 Eisernes Kreuz II. Klasse
27.01.1944 Eisernes Kreuz I. Klasse
00.01.1944 Tapferkeitsauszeichnung für Angehörige der Ostvölker 2. Klasse in Silber mit Schwertern
00.00.1944 Tapferkeitsauszeichnung für Angehörige der Ostvölker 1. Klasse in Gold mit Schwertern
00.00.1944 Verwundetenabzeichen in Schwarz
31.07.1944 Bandenkampfabzeichen

RONA

Kraft durch Freude [Siła przez Radość], założona w 1934 roku, afiliowana przy NSDAP organizacja sportowo-rozrywkowa, która zajmowała się organizowaniem wycieczek krajowych [czasem zagranicznych], urlopów dla robotników i sportem masowym w III Rzeszy. Imprezy KdF były równocześnie "szkołą przysposobienia politycznego". Do KdF należał m.in. słynny statek pasażerski "Wilhelm Gustloff", na którym za nie wielkie pieniądze niemieccy robotnicy i działacze NSDAP odbywali krótkie rejsy po Bałtyku i Morzu Północnym.