Moschetto Automatico Beretta 1938

kaliber/amunicja: 9x19 mm - Parabellum
długość: 95,25 cm
ciężar: 4,2 kg
lufa: 31,75 cm, 6 bruzd prawoskrętnych
magazynki: 10 - 20 - 30 lub 40 naboi
zasada działania: odrzut zamka swobodnego
szybkostrzelność: 600 strz./min.

Beretta M-38 była chętnie wykorzystywana przez włoskich spadochroniarzy. Na plecach jednego z nich widoczna pomysłowa kamizelka, będąca "nosidełkiem" do przenoszenia zapasowych magazynków. Do tego pomysłu wrócono w latach 80-tych projektując kamizelki szturmowe dla oddziałów specjalnych.

Wśród tysięcy zdjęć z Powstania Warszawskiego właśnie to jedno zwróciło moją szczególną uwagę... Okazuje się, że żołnierze z  żoliborskiego plutonu AK również byli szczęśliwymi posiadaczami Beretty :)

Jak trafiła w ich ręce?

Wystarczy obejrzeć kapitalny film z nieodżałowanym Zbyszkiem Cybulskim "Guseppe w Warszawie" - cała intryga toczy się właśnie wokół Beretty...

Jest też inne wytłumaczenie jak włoskie peemy trafiły do oddziałów AK. Zrzut dokonany 10.VIII.1944 w Kampinosie zawierał m.in. "24 włoskie pistolety maszynowe".

Stamtąd zapewne dotarły na Żoliborz, razem z żołnierzami Grupy "Kampinos" w nocy 15/16 lub 19/20.VIII.1944.

 

W połowie lat trzydziestych pracujący w firmie Beretta Tullio Marengoni skonstruował pistolet maszynowy M35. Nie wzbudził on jednak początkowo większego zainteresowania armii włoskiej, która używała wtedy pistoletów maszynowych OVP i M1918 wyprodukowanych pod koniec I wojny światowej.
W 1938 r. udoskonalony M35 przyjęto do uzbrojenia armii jako "moschetto automatico mod.1938" (karabinek automatyczny wz.1938). Pistolety maszynowe M1938 pierwszych serii różniły się od siebie drobnymi szczegółami ponieważ ciągle trwały prace nad dopracowaniem tej broni. Na przełomie lat 1938/39 rozpoczęto produkcję udoskonalonej wersji oznaczonej jako M1938A.
Beretta M1938A szybko wyparła z uzbrojenia armii włoskiej starsze typy pistoletów maszynowych i stała się obok karabinka M91/38 podstawową bronią żołnierzy włoskiej piechoty. W odróżnieniu od innych wzorów broni automatycznej wprowadzonych do uzbrojenia w latach 30-tych, pistolet maszynowy M1938 był bardzo udaną konstrukcją. Jego największą wadą była skomplikowana, droga w produkcji konstrukcja. Dlatego niemal natychmiast po rozpoczęciu produkcji rozpoczęto prace nad uproszczoną wersją tego pistoletu maszynowego.
W 1942 roku rozpoczęto produkcję uproszczonej wersji M1938A (w literaturze oznaczanej jako M38/42). Największe zmiany dotyczyły technologii wykonania broni (szeroko zastosowano technologię tłoczenia). Uproszczenia dotyczyły też konstrukcji. Ruchomą iglicę zastąpiła iglica stała, usunięto osłonę lufy, a kompensator zastąpiono wycięciami w lufie. Uproszczono też przyrządy celownicze zastępując celownik krzywiznowy przerzutowym (nastawy 100 i 200 m).
Pistolety maszynowe M1938 były produkowane dla armii włoskiej i na eksport (dla Niemiec i Rumunii). Po 1943 roku i po upadku rządu Mussoliniego zakłady Beretta zostały przejęte przez Niemców. Kontynuowali oni produkcję pistoletu maszynowego M38A w jeszcze bardziej uproszczonej wersji, oznaczonej jako MP 739(i) lub (M1938/42).

Powstanie Warszawskie - prawdopodobnie Sródmieście


Po zakończeniu wojny produkcja Beretty M1938 była kontynuowana do roku 1950. Ostatnią produkowaną wersją była Beretta M1938/49 (przyjęto ją do uzbrojenia Bundeswehry jako MP1).
W 1956 roku Beretta rozpoczęła produkcję pistoletu maszynowego Model 3 różniącego się od M1938/42 zastosowaniem kolby składanej i budową komory zamkowej.
Pistolet maszynowy M1938A był indywidualną bronią samoczynno-samopowtarzalną. Zasada działania oparta o odrzut swobodny zamka. Strzelanie z zamka otwartego seriami lub ogniem pojedynczym. Mechanizm spustowy z dwoma językami spustowymi. Zasilanie magazynkowe (początkowo stosowano magazynki pudełkowe o pojemności 10, 20, 30, 40 naboi, później stosowano tylko 20 i 40 nabojowe). Magazynki były dołączane z od spodu broni. Lufa w osłonie metalowej, której końcowy fragment tworzył kompensator - osłabiacz podrzutu i odrzutu. Przyrządy celownicze składają się z muszki i nastawnego celownika krzywiznowego o nastawach do 500 metrów.