Cyprian Sadowski "SKIBA"

1902 - 1985

Urodził się 26 września 1902 roku w Osieku n. Wisłą w rodzinie robotniczej. Do szkoły podstawowej uczęszczał w Sinogórze, do szkoły średniej, którą ukończył 1923 roku, w Mławie. W tym też roku, został przyjęty do Oficerskiej Szkoły Sanitarnej [CWSan.] i równocześnie na Uniwersytet Warszawski - Wydział Lekarski. Studia ukończył w 1929 roku i po odbyciu stażu szpitalnego, skierowany został do 59. pp w Inowrocławiu na stanowisko lekarza pułkowego, gdzie przebywał do 1934 roku. Następnie został służbowo przeniesiony jako lekarz chorób wewnętrznych do I Okręgowego Szpitala w Warszawie, gdzie pracował do wybuchu II Wojny Światowej. Od 1934 do 1939 roku w sezonie leczniczym, delegowany był na stanowisko ordynatora do sanatorium Wojskowego w Ciechocinku.
W czasie wojny obronnej w 1939 przydzielony został do Armii Modlin na stanowisko komendanta Kolumny Przeciwgazowej. Był odpowiedzialny za ewakuację rannych z frontu pod Mławą, gdzie otrzymał postrzał w prawą stopę. 10 października 1939 roku wrócił do Warszawy i został przyjęty w Szpitalu Ujazdowskim na stanowisko kierownika Oddziału Fizykoterapii. Na tym stanowisku pracował zawodowo przez okres wojenny.
Podczas okupacji niemieckiej włączył się czynnie do zbrojnej działalności konspiracyjnej, jako żołnierz Armii Krajowej pod pseudonimem "Skiba". Piastował odpowiedzialne funkcje: w czasie okupacji szefa komórki sanitarnej "Rola" Kierownictwa Dywersji Kedyw KG AK [m.in. pomagał w niesieniu pomocy rannym w akcji "Kutschera"], a podczas Powstania Warszawskiego szefa sanitarnego zgrupowania "Radosław" i Grupy "Północ", oraz szefa sanitarnego partyzanckiej Grupy "Kampinos". W czasie Powstania i podczas walk partyzanckich dwukrotnie ranny. W związku z ciężkimi obrażeniami kończyn górnej i dolnej, ewakuowany do Krakowa, gdzie przebywał w szpitalu przy ul. Grzegórzeckiej do 1 czerwca 1945 roku. W tym samym roku wstąpił w szeregi Ludowego Wojska Polskiego.
Tuż po wojnie w stopniu majora, skierowany został do pracy w Sanatorium Wojska Polskiego w Ciechocinku na stanowisko naczelnego lekarza. Ze względu na zły stan zdrowia, został zwolniony z szeregów wojska i przeniesiony na rentę inwalidzką. W 1947 roku zatrudnił się na stanowisku dyrektora sanatorium ZUS. Od 1960 do 1971 roku tj. do chwili przejścia na emeryturę, pełnił funkcję zastępcy dyrektora PPUC d/s lecznictwa. Jako emeryt - inwalida wojenny, zatrudnił się na niepełnym wymiarze godzin w poradni radiologicznej.
Podczas zawodowej pracy, będąc Lekarzem Naczelnym PPUC, piastował także funkcję Naczelnego Lekarza Uzdrowiska. Ten fakt, istotnie sprzyjał pracy społecznej w towarzystwie lekarskim, jak i Towarzystwie Przyjaciół Ciechocinka.
Już nieco wcześniej, w 1945 roku z inicjatywy dr. Cypriana Sadowskiego powołano do życia Związek Lekarzy Zdrojowych liczący 18 członków. W 1946 roku odbyło się pierwsze zebranie, na którym uchwalano statut Związku oraz wybrano pierwszy zarząd. Związek Lekarzy Zdrojowych przetrwał do 1947 roku, po czym został włączony do Związku Zawodowego Pracowników Służby Zdrowia. Oddział Polskiego Towarzystwa Balneologicznego w Ciechocinku (powstały w 1955 roku), w którym do końca życia czynnie uczestniczył - był jego "spiritus movens". Należy podkreślić, że aktywnie włączył się także w badania naukowe. Wielokrotnie uczestniczył w zjazdach i konferencjach naukowych poświęconych balneologii, m.in. w 1965 roku na zjeździe na Węgrzech prezentował własny wynalazek - pastę borowinową, jako skuteczniejsze tworzywo lecznicze, jak naturalna borowina. W latach 70., pasta została powszechnie wprowadzona do leczenia chorób narządu ruchu w uzdrowiskach całego kraju. Był wielkim rzecznikiem Towarzystwa Przyjaciół Ciechocinka. W latach 70-tych pełnił funkcję prezesa. Uczestniczył czynnie w większości posiedzeń zarządu towarzystwa i wychodził na przeciw wszystkim wyzwaniom, jakie były podejmowane w ramach działalności statutowej. Dobre imię Ciechocinka jako uzdrowiska, zawsze stawiał na pierwszym miejscu.
Za swoje zasługi wielokrotnie odznaczany orderami i krzyżami państwowymi, wojennymi, partyzanckimi i resortowymi m.in.: Krzyżem Komandorskim i Kawalerskim OOP, Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, Krzyżem Walecznych 2 krotnie, Krzyżem Partyzanckim, Warszawskim Krzyżem Powstańczym i wieloma innymi.
Zmarł 28 listopada 1985 roku. Spoczywa na cmentarzu w Ciechocinku.