Tadeusz Józef Towarnicki "NAPRAWA"

1910 - 1944

Przybrane nazwiska: Tadeusz Gałęzowski, Tadeusz Mączyński.

Pseudonimy: Naprawa, de Vran, Tadeusz de Vran.

Oficer rezerwy piechoty WP: podporucznik: [3.V.1944].

Urodzony 19 maja 1910 we Lwowie, syn Józefa, właściciela ziemskiego, potem właściciela firmy produkującej syfony, i Wandy Leopold.

Po ukończeniu 7 klas gimnazjum we Lwowie przeniósł się w 1928 do Państwowej Szkoły Morskiej w Tczewie [potem w Gdyni]. Tam w 1929 otrzymał świadectwo dojrzałości i następnie ukończył dwa kursy na Wydziale Mechanicznym, odbywając szereg rejsów do portów europejskich, afrykańskich, azjatyckich i amerykańskich. Powołany do Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 6a w Rawie Ruskiej, w grudniu 1931 został zwolniony ze służby wojskowej z powodu choroby serca.

Od 1932 studiował w Wyższej Szkole [późniejszej Akademii] Handlu Zagranicznego we Lwowie gdzie w czerwcu 1936 uzyskał dyplom.

Z powodu trudnych warunków materialnych [po bankructwie ojca] łączył od 1932 studia z pracą zarobkową. Był księgowym kolejno w firmie "Auto-Syfon", w rafinerii nafty "Iwonicz" w Targowiskach, w firmie "Łączność" we Lwowie, następnie od 1938 nauczycielem w Męskiej Szkole Rzemiosł w Zawichoście, a od 1939 urzędnikiem w fabryce wyrobów gumowych "Sanok".

W kampanii wrześniowej 1939 walczył w szeregach Armii "Poznań" w bitwie nad Bzurą, potem w obronie Warszawy.

W czasie okupacji niemieckiej mieszkał przy ul. Marszałkowskiej, Słowackiego 33 i w Boernerowie używając nazwisk Tadeusz Gałęzowski i Tadeusz Mączyński. Pracował jako księgowy w firmie budowlanej.

W konspiracji początkowo należał do organizacji "Orzeł Biały", założonej przez E. Koniecznego-Kowalewskiego i wyruszył z grupą partyzancką na Lubelszczyznę. Razem z ppor. Leszkiem Kowalewskim "Twardym" zdołał wydostać się z zasadzki przygotowanej przez Koniecznego [jak się później okazało - prowokatora] i wrócił do Warszawy.

Później prowadził działalność konspiracyjną na własną rękę, jakby "prywatną wojnę z Niemcami". Sprawę skierowano do WSS, ale jej rozpatrzenie odłożono do zakończenia wojny.

Zmienił wówczas pseudonim z "de Vran" na "Naprawa" i w listopadzie 1941 został zastępcą ppor. "Twardego", dowódcy utworzonego wówczas oddziału "993/W" kontrwywiadu Oddz. II K-dy Gł. ZWZ-AK w stopniu kaprala podchorążego.

Jednocześnie był dowódcą patrolu, a potem II plutonu tego oddziału, do którego wprowadził kilku żołnierzy z pułku AK "Madagaskar"-"Garłuch", gdzie równocześnie także dowodził plutonem.

Uczestniczył w wielu akcjach oddziału "993/W", m.in. w kawiarni "Europejska" 30.III.1943 i w barze "Za Kotarą" 8.X.1943, a kilkunastoma z nich [m.in. zamachem na Ernsta Dürrfelda 25.VI.1943] osobiście dowodził.

Mianowany podporucznikiem rezerwy rozkazem L.406/BP z 13 lipca 1944 ze starszeństwem z 3 maja.

Wola 2.VIII.1944. Pogrzeb ppor. "Naprawy" w baonie "Pięść".

Poległ 1.VIII.1944 na Woli w czasie walk batalionu "Pięść" wchodzącego w skład zgrupowania Kedywu K-dy Gł. AK "Radosław".

Po śmierci ppor. "Naprawy", Leona Bąka ps. "Doktur" i Jerzego Szaniawskiego ps. "Słoń", kompania "993/W" przybrała nazwę "Zemsta".

 

Odznaczony:

 
Krzyżem Walecznych x 2: 3.II.1943 i 20.X.1943
Virtuti Militari V klasy: 14.VIII.1944 - pośmiertnie

 

 

W Powstaniu Warszawskim poległ także jego brat, Adam ps. "Sas" - również żołnierz baonu "Pięść".

powrót