Ten sam rozkaz nr 84 wydany przez Dowódcę Armii Krajowej gen. "Grota" 22.I.1943, który oficjalnie powoływał do życia budowany już od 2-miesięcy Kedyw KG AK, nakazywał także utworzenie sztabów i Oddziałów Dyspozycyjnych Kedywu we wszystkich Obszarach i Okręgach AK. W myśl tego rozkazu, również w Obszarze Warszawskim powstać miały odpowiednie komórki sztabowe i oddziały wydzielone Kedywu.

W chwili wydania rozkazu nr 84 na Obszar Nr 1 AK [Warszawski] składały się: Okręg Warszawski [do końca 1941 noszący nazwę Okręg Warszawa-Miasto "Drapacz"] oraz trzy Podokręgi: Zachodni, Wschodni i Północny [obejmujące teren Okręgu Warszawa-Województwo "Morskie oko", istniejącego go końca 1941].

Pomimo formalnej podległości organizacyjnej Okręgu Warszawskiego komendzie Obszaru, Okręg ten w sprawach bieżących, w tym także w zakresie walki bieżącej, faktycznie kontaktował się z odpowiednimi Oddziałami Komendy Głównej AK, Komendzie Obszaru przesyłając - od jesieni 1943 - jedynie sprawozdania z działalności.

W okresie, gdy walkę bieżącą prowadził Związek Odwetu, szef ZO Obszaru był nie tylko dowódcą nadrzędnym w stosunku do szefa ZO Okręgu, ale także  zarządzał wykonywanie na terenie Warszawy określonych uderzeń zbrojnych, do których używano także oddziałów ZO Podokręgów. Natomiast teraz [jesienią 1942] szef Obszaru przestał ingerować w walkę w mieście, a dowódcy Kedywu w Podokręgach ograniczyli swe działania do bezpośrednio podlegających im terenów.

Kedyw Okręgu Warszawskiego powstał w drugiej połowie listopada 1942, a ostateczna konsolidacja jego komórek sztabowych i Oddziałów Dyspozycyjnych nastąpiła dopiero wiosną 1943. W przeciwieństwie do Kedywu na szczeblu Komendy Głównej, który z miejsca zasilony został największymi jednostkami rozwiązanego Związku Odwetu przez wchłonięcie dowodzonego przez ppłk Jana Wojciecha Kiwerskiego "Rudzkiego" Oddziału Dyspozycyjnego ZO "Motor" i warszawskich oddziałów Grup Szturmowych Szarych Szeregów - OS "Jerzy", Kedyw OW w pierwszej fazie nie został wzmocniony odpowiednio dużymi siłami. Nastąpiło to dopiero w marcu 1943, gdy przekazane mu zostały oddziały Okręgu Warszawa-Miasto TOW [ok. 200 ludzi] oraz niewielkie grupki z PLAN.

Bezpośrednim przełożonym komendanta Kedywu OW był przez cały okres jego istnienia komendant Okręgu Warszawskiego AK płk sł. st. piech. Antoni Chruściel "Konar", "Monter". Komendant Kedywu OW wchodząc do kierowanego przez "Montera" Sztabu Okręgu, sam z kolei był przełożonym "sztabu dywersji" - komórki sztabowej Kedywu. "Pod względem technicznym" szef Kedywu OW podlegał komendantowi Kedywu KG AK, który jednak chcąc użyć w walce oddziały Kedywu OW, musiał każdorazowo uzyskać zgodę komendanta Okręgu - "Montera".

Kpt. sap. Jerzy Lewiński

"Jurek" - "Chuchro"

Pierwszym komendantem [dowódcą, szefem], a zarazem organizatorem Kedywu OW był kpt. [mjr] sł. st. sap. Jerzy Lewiński "Jurek", pełniący dotychczas funkcje szefa ZO Okręgu oraz szefa saperów Okręgu. W połowie 1942 zmienił pseudonim na "Chuchro", pod którym dowodził Kedywem. Jego zastępcą był kpt. sł. st. sap. inż. Zbigniew Lewandowski "Zbyszek", dowodzący saperskimi oddziałami kolejowymi Okręgu, zastępca dowódcy saperów OW, a jednocześnie szef BBT przy Wydziale Saperów w KG AK.

Kpt. sap. Zbigniew Lewandowski

"Zbyszek" - "Szyna"

 

Po wejściu do Kedywu OW zmienił pseudonim na "Szyna". Zastępca komendanta Kedywu utrzymywał kontakt z dwiema komórkami Kedywu KG zaopatrującymi Kedyw OW w środki walki: Biurem Studiów oraz komórką produkcyjną "Teodor".

Komendantowi Kedywu OW podlegali bezpośrednio dwaj oficerowie [nie przewidziani etatem] do zleceń specjalnych:

- oficer d/s łączności i lokali konspiracyjnych - Maria Eichlerowa "Ila"

- oficer d/s likwidacji agentów Abwehry i Gestapo ppor. "Lasso" [J.T].

Ponadto komendantowi Kedywu OW i jego zastępcy podlegał Sztab złożony z kilku referatów:

referat d/s sabotażu i dywersji - por. sap. Leon Tarajkowicz "Leon"

referat d/s sabotażu przemysłowego - "Chemik" NN

referat d/s sabotażu łączności telekomunikacyjnej ppor. łączn. Mirosław Panufnik "Wil-Tel".

referat d/s sabotażu kolejowego - kpt. Zbigniew Lewandowski "Szyna".

W okresie swego istnienia [listopad 1942 - lipiec 1944] Kedyw Okręgu Warszawskiego AK używał następujących kryptonimów:

- "Kedyw-Przystań" [listopad 1942 - lipiec 1943]

- "Kedyw-Kolegium" [sierpień 1943 - marzec 1944]

- "Kedyw-Cenzura" [kwiecień - maj 1944]

- "U" [czerwiec - lipiec 1944]

W czasie Powstania Warszawskiego walczące kompanie Kedywu Okręgu Warszawskiego AK używały kryptonimów "Kolegium". I tak Oddział Dyspozycyjny "A" - por. "Olszyny" walczył w ramach zgrupowania "Radosław", a oddział por. "Kosy" jako "Kolegium B" stanowił kompanię osłony Komendy Okręgu Warszawskiego AK [sztab płk. "Montera"] w Śródmieściu. W baonie "Kiliński" od 2.VIII.1944, jako 8. kompania Kedywu walczyła, występująca w niektórych przekazach jako "Collegium C", kompania ppor. "Wiktora" Edwarda Paszkowskiego.

W rękach komendanta Kedywu OW znajdowały się dwojakiego typu oddziały dyspozycyjne. Były to oddziały bezpośrednio podlegające Sztabowi Kedywu OW i od niego tylko zależne oraz oddziały dywersyjno-bojowe poszczególnych Obwodów, związane z nimi organizacyjnie, lecz w sprawach walki bieżącej podporządkowane komendantowi Kedywu OW.

W początkowym okresie działalności wszystkie "centralne Oddziały Dyspozycyjne" wywodziły się ze Związku Odwetu i weszły do Kedywu Okręgu z chwilą jego utworzenia [listopad 1942]. Oddziały dywersyjne Obwodów - o różnym pochodzeniu organizacyjnym i różnej wielkości - weszły w strukturę Kedywu OW na początku 1943. Na przełomie 1942/43 Kedyw OW dysponował w Warszawie czterema oddziałami bezpośrednio podlegającymi jego dowódcy:

 

- Oddział Dyspozycyjny por. [kpt.] sap. Józefa Pszennego "Chwackiego" [szef saperów Okręgu], wyłoniony z żołnierzy Batalionu Saperów Praskich [tzw. baon "Chwackiego"], który poprzednio podlegał komendantowi ZO Okręgu Warszawskiego. Organizowanie oddziału - w oparciu o utworzone w połowie 1942 dla ZO patrole minerskie - rozpoczęto w połowie grudnia 1942, a zakończono w styczniu 1943.

Kpt. sap. Józef Pszenny

"Chwacki"

W tym czasie stan oddziału [nie licząc d-cy i jego zastępcy] wynosił 40 ludzi podzielonych na 5 sekcji bojowych. W końcu lipca 1943 kpt. "Chwacki" został odwołany do wyłącznych prac w dowództwie saperów Okręgu, a na stanowisko d-cy oddziału mianowany został por. art. cichociemny Ludwik Witkowski "Kosa". Jednocześnie stan oddziału powiększył się o 2 dalsze sekcje bojowe i wynosił wraz z d-cą 54 ludzi. Ze względu na konieczność sprawnego działania w warunkach alarmu bojowego, oddział podzielony został na dwie grupy operacyjne, zlokalizowane na obu brzegach Wisły. Dowodzili nimi: na Pradze - por. Roman Polkowski "Sternik", w Warszawie - ppor. Henryk Witkowski "Boruta".

 

- Oddział Dyspozycyjny por. [kpt.] sł. st. sap. Jerzego Skupieńskiego "Jotesa", złożony z żołnierzy [saperów] Warszawskiego Batalionu Saperów. Oddział ten liczył nie więcej niż 10 ludzi, z których część pełniła służbę w dawnym oddziale sabotażowo-dywersyjnym ZO Okręgu Warszawa-Miasto bądź w oddziale dowodzonym przez por. "Jotesa", bądź w patrolu por. sł. st. sap. Stanisława Gąsiorowskiego "Mieczysława", który w ZO pełnił służbę w składzie oddziału wydzielonego w czerwcu 1940 z oddziału saperów kolejowych. W sierpniu 1943 por. "Mieczysław" wraz ze swym patrolem został przekazany do dyspozycji kierownika BBT.

 

- Oddział Kobiecych Patroli Minerskich por. dr med. Zofii Franio "Doktór", powołany już w kwietniu 1940 podlegał bezpośrednio szefowi Wydziału Saperów KG ZWZ/AK mjr. Franciszkowi Niepokólczyckiemu "Teodorowi", biorąc jednocześnie udział w akcjach sabotażowo- dywersyjnych kierowanego przez niego Związku Odwetu KG.

Biogram

por. Zofia Franio

"Doktor"

W końcu listopada 1942 Kobiece Patrole Minerskie, składające się w tym czasie z 7 patroli grupujących łącznie 40 kobiet-minerek, zostały przekazane do Kedywu OW. W roku 1943 utworzono 2 dalsze patrole liczące 10 osób. Opiekunem technicznym oddziału był ppor. sap. Leon Tarajkowicz "Gryf". Poza czynnym udziałem w akcjach sabotażowo-dywersyjnych KPM prowadziły również działalność pomocniczą, zajmując się produkcją, magazynowaniem i transportem środków bojowych i materiałów dla oddziałów Kedywu OW oraz biorąc udział w pracach BBT.

 

- Oddział dywersyjno-bojowy wchodzący w skład tzw. grupy "Andrzeja" - ppor. Józefa Rybickiego "Andrzeja", po scaleniu TOW z AK - a ściślej z Kedywem - w marcu 1943 oddział z Okręgu Warszawa-Miasto TOW przekazano Kedywowi OW.

ppor. Józef Rybicki

"Andrzej"

 

W skład tego oddziału wchodziły podlegające bezpośrednio "Andrzejowi" 3 samodzielnie działające grupy dywersyjno-bojowe, zlokalizowane na Woli, na Żoliborzu i w Śródmieściu [wraz z Mokotowem i Czerniakowem]. Łączny stan tych grup w okresie wcielenia do Kedywu OW wynosił około 90 ludzi.

Ich organizowanie na terenie powiatu warszawskiego rozpoczęto w drugiej połowie 1942 - jeszcze w ramach Związku Odwetu. Zanim prace te ukończono, zapadły decyzje o utworzeniu Kierownictwa Dywersji, w związku z czym na przełomie 1942/43 oddziały te zostały włączone do Kedywu OW jako samodzielne terenowe oddziały dyspozycyjne:

 

- oddział lewobrzeżny, dowódca por. sap. Michał Bucza "Mechanik" - "Michał", dowódca saperów Obwodu VII. Podlegający mu oddział składał się w większości z patroli saperskich, brak jednak danych co do jego struktury organizacyjnej i liczebności. Oddział ten nie brał udziału w akcjach Kedywu. Prawdopodobnie nastawiony był na wykonywanie dywersji kolejowej w oparciu o swe saperski patrole i z tego powodu otrzymywane w pierwszej połowie 1943 zadania dywersyjne przekazywał do wykonania - jako referent dywersji Obwodu VII - rejonowym oddziałom specjalnym, wchodzącym do akcji już od maja 1943. Prawdopodobnie z chwilą wydzielenia saperów z Kedywu por. "Mechanik" został odwołany ze swymi oddziałami do prac saperskich związanych z przygotowaniem akcji powstańczej. Od września 1943 referentem dywersji Obwodu VII mianowany został kpt. piech. Władysław Bałaj - "Władysław".

- oddział prawobrzeżny, dowódca por. Roman Grotowski "Ers". Do służby w Kedywie OW oddział dyspozycyjny wszedł w marcu 1943. W skład oddziału wchodziły w większości dawne sekcje specjalne oraz wyselekcjonowani elewi i absolwenci konspiracyjnych kursów Szkoły Podchorążych, Klas Podoficerskich, Szkół Młodszych Dowódców i Szkół Partyzanta, z którymi por. "Ers" miał szerokie kontakty jako kierownik tych szkół i referent wyszkolenia Obwodu VII. W skład oddziału wchodziły 4 grupy bojowe o łącznej liczbie około 140 ludzi, zlokalizowane w radości, Falenicy, Otwocku i Rembertowie. W dniu 19.VII.1943 por. "Ers" został aresztowany, a na stanowisko d-cy mianowano 15.VIII.1943 por. Leona Tarajkowicza "Gryfa" z dowództwa Kedywu OW. Oddziałem dowodził tylko 3 tygodnie, do 6.IX.1943, kiedy to odniósł ranę w czasie prób na poligonie doświadczalnym BBT. Stan grupy wynosił wówczas ok. 110 ludzi - po aresztowaniu por. "Ersa" 30 ludzi przeszło do OS "Fromczyn" ppor. "ZZ", bądź do oddziałów liniowych na terenie Rejonu IV - Otwock. Od połowy września kolejnym d-cą oddziału został por. piech. Józef Czuma "Skryty", cichociemny.

por. piech. cc, Józef Czuma

"Skryty"

 

Od jego pseudonimu grupa przyjęła nazwę oddział "Skrytego", stosowaną w okresowych sprawozdaniach Kedywu.

W czerwcu 1943 łączny stan ewidencyjny samodzielnych oddziałów dywersyjno-bojowych Kedywu Okręgu Warszawskiego wynosił około 350 ludzi - w tym 50 kobiet.

Poza wyżej wymienionymi Oddziałami Dyspozycyjnymi, komendantowi Kedywu OW podlegała bezpośrednio nieliczna [10-20 ludzi] komórka likwidacyjna, którą dowodził por. "Lasso" [J.T.] oraz 7 oddziałów obwodowych, noszących nazwę Oddziałów Dywersji Bojowej [ODB]. Oddziały te nosiły kryptonimy numerowe, nie były to jednak numery kolejne, lecz numery tramwajów kursujących w poszczególnych dzielnicach Warszawy - siedzibach danych Obwodów.

W raportach - sprawozdaniach, pojawiały się też kryptonimy "Kedyw-3", "Kedyw-17" itp.

W skład Oddziałów Dyspozycyjnych Kedywu OW na przełomie 1942-43 wchodziły:

"DB-3" Obwód I Śródmieście:

d-ca por. "Władek" - "Ryży" NN, zlikwidowany 15.IV.1944

d-ca ppor. Kazimierz Pogorzelski "Rygiel"

"DB-17" Obwód II Żoliborz:

d-ca por. Mieczysław Morawski "Szalbierz" - "Szeliga" - "Żniwiarz"

z-ca ppor. Gustaw Budziński "Szymura"

"DB-16" Obwód III Wola:

d-ca ppor. Julian Sieradzki "Bombowiec"

"DB-18" Obwód IV Ochota:

d-ca por. [kpt.] August Jaszczuk "Groźny"

z-ca Jerzy Wiszniowski "Wisz"

"DB-19" Obwód V Mokotów:

d-ca por. Tadeusz Jaegermann "Klimek"

"DB-22" Obwód VI Praga:

d-ca por. Jerzy Tęsiorowski "Zawada"

Nazwa oddziału

stan oddziału w połowie:

1943

1944

"DB-3" Śródmieście50-5585-90
"DB-17" Żoliborz90-100140-150
"DB-16" Wola15-2035-40
"DB-18" Ochota50-6540-50
"DB-19" Mokotów15-2020-30
"DB-22" Praga90-120140-150

Razem

310-380

460-510

W podmiejskim Obwodzie "Obroża" działały zespoły dywersyjno-bojowe poszczególnych Rejonów [Oddziały Specjalne - OS], które jedynie operacyjnie podlegały komendantowi Kedywu OW, wykonując na jego rozkaz zlecone uderzenia bojowe.

Organizacyjnie [formalnie] Oddziały Specjalne nie były jednak oddziałami Kedywu i wchodziły w skład macierzystych Rejonów:

OS "Brzozów" - Rejon I Legionowo

OS "Celków" - Rejon II Marki

OS "Dęby" - Rejon III Rembertów

OS "Fromczyn" - Rejon IV Otwock

OS "Gątyń" - Rejon V Piaseczno

OS "Helenów" - Rejon VI Pruszków

OS "Jelsk" - Rejon VII Ożarów

OS "Łęgów" - Rejon VIII Łomianki

OS "Lubicz" - Rejon IX Warszawa

W listopadzie 1943 [dokładna data nie została ustalona] aresztowany został komendant Kedywu OW mjr. Jerzy Lewiński "Chuchro". Przypadkowe aresztowanie nastąpiło w chwili, gdy "Chuchro" wszedł do obstawionej przez niemiecką policję kamienicy przy ul. Polnej nr 50, w której miał spędzić noc. Sztab Kedywu OW podjął natychmiast kroki zmierzające do wykupienia swego komendanta z rąk niemieckich. Przypadkowe aresztowanie dawało AK-owcom pewne nadzieje. Ponieważ Niemcy nie wiedzieli kogo mają, zwiększało to szanse uwolnienia cieszącego się dużym autorytetem dowódcy. W tym celu z budżetu Okręgu wyasygnowano pokaźną kwotę 100.000 zł, za którą por. "Lasso" miał wykupić mjr. "Chuchro" z Pawiaka. W sztabie Kedywu OW jeszcze nie wiedziano, że "Lasso" jest zdrajcą. Sprawa transakcji przeciągała się. "Lasso" stale wymyślał "nowe przeszkody"... Po kilku tygodniach do Kedywu OW dotarła wiadomość o rozstrzelaniu mjr. "Chuchro". Nastąpiło to 24.XI.1943. Tego dnia Niemcy dokonali w Warszawie dwóch publicznych egzekucji: przy ul. Nabielaka 18 róg Belwederskiej oraz na ul. Radzymińskiej przy pętli tramwajowej. Komendanta Kedywu rozstrzelano pod jego przybranym nazwiskiem "Jerzy Reda" [ogłoszenie Dowódcy SS i Policji na Dystrykt Warszawski z dn. 25.XI.1943, poz. 6].

Dowództwo Kedywu OW objął kpt. Józef Rybicki "Andrzej", dotychczasowy zastępca mjr. "Chuchro" i jednocześnie d-ca wydzielonej z TOW grupy sabotażowo-dywersyjnej. Natychmiast po objęciu dowództwa Kedywu OW kpt. "Andrzej" wprowadził zasadnicze zmiany w jego dotychczasowej strukturze organizacyjnej, polegające przede wszystkim na wprowadzeniu jednoosobowego kierownictwa całokształtem działalności sabotażowo-dywersyjnej, bez pomocy etatowego sztabu, który jesienią 1943 już praktycznie nie istniał, po odejściu oficerów-saperów odwołanych do innych zadań.

Funkcję zastępcy d-cy Kedywu OW objął cichociemny por. Ludwik Witkowski "Kosa", pełniący jednocześnie funkcję d-cy samodzielnego oddziału dyspozycyjnego. Na szczeblu dowództwa Kedywu OW kpt. "Andrzejowi" podlegała Maria Eichlerowa "Ila", która w nowym układzie dowodzenia kierowała grupą łączniczek i kolportażem. Główną łączniczką komendanta Kedywu OW została Wanda Zalutyńska "Honorata". Dość długo, bo do kwietnia 1944, w skład sztabu wchodził również "oficer d/s likwidacji agentów Gestapo i Abwehry" por. mar. "Lasso", zastrzelony z wyroku WSS 15.IV.1944.

Druga połowa 1943 zaznaczyła się w dziejach Kedywu OW wycofaniem dyspozycyjnych oddziałów saperskich z pionu walki bieżącej. W sierpniu jako pierwszy odszedł lewobrzeżny oddział por. Michała Buczy "Mechanika", w listopadzie z dalszej służby w Kedywie zrezygnowało 23 ludzi z oddziału wydzielonego z Batalionu Saperów Praskich - powrócili oni do swojej macierzystej jednostki. W grudniu jako ostatni odszedł oddział kpt. Skupieńskiego "Jotesa". Po odejściu saperów w zreorganizowanym Kedywie OW podstawową siłę bojową stanowiły trzy samodzielne Oddziały Dyspozycyjne:

- grupa "Andrzeja"

- oddział "Kosy"

- oddział "Skrytego"

W okresie działalności prowadzonej w pierwszej połowie 1944 łączny stan ewidencyjny wymienionych oddziałów wynosił ok. 285-300 ludzi, natomiast stan dyspozycyjny ok. 180-200 ludzi. Na przełomie 1943/1944 komendant Kedywu OW kpt. "Andrzej" podjął próbę powiększenia liczby oddziałów dyspozycyjnych poprzez nawiązanie współpracy z organizacją wojskową Konfederacji Narodu i przez pewien czas oddział z KN w sile ok. 40 ludzi pozostawał w dyspozycji Kedywu OW [w styczniu 1944 wykonał dwie akcje wyrokowe]. Jednak, gdy okazało się, że oddział ten nadal uważał się za politycznie podporządkowany swojej organizacji macierzystej - współpraca z nim została szybko zaniechana, a oddział usunięty z Kedywu.

rodzaj działania

liczba akcji

19431944razem
A - Działania przeciw komunikacji:
Dywersja kolejowa:
wykolejanie pociągów i uderzenia bojowe na pospieszne pociągi frontowo-urlopowe538
podkładanie ładunków niszczących w pociągach pasażerskich Nur für Deutsche415
niszczenie kolejowych składów magazynowych i różnych obiektów stacyjnych617
Dywersja w transporcie samochodowym:
niszczenie warsztatów naprawczych, garaży i wojskowych parków samochodowych628

Grupa A - razem

21728
B - Działania przeciw administracji, gospodarce i propagandzie:
niszczenie akt w Urzędach Pracy [Arbeitsamt]21012
niszczenie akt i wyposażenia w urzędach administracji cywilnej [gminy, zarządy miejskie]152035
niszczenie obiektów wojskowych, policyjnych oraz różnych instytucji niemieckich11617
niszczenie obiektów różnych branż przemysłowych oraz instalacji i obiektów energetycznych131326
różne akcje przeciwkontyngentowe325
niszczenie aparatury w kinach-88

Grupa B - razem

4459103
C - Działania terrorystyczne, odwetowe i w samoobronie
Akcje przeciwko policji niemieckiej:
- uderzenia na wartownie i posterunki policji325
- uderzenia na samochody policyjne6511
Dywersja osobowa:
akcje przeciw Niemcom:
- zamachy na wyższych funkcjonariuszy administracji okupacyjnej538
- likwidowanie funkcjonariuszy policji, SS oraz innych szkodliwych Niemców61117
akcja bakteriologiczno-toksykologiczna182845826410
Akcje wyrokowe:
- likwidowanie funkcjonariuszy polskiej policji pomocniczej i policji kryminalnej41620
- likwidowanie agentów i konfidentów aparatu policyjnego123345
- inne, nie zweryfikowane akcje wyrokowe42428
akcje prewencyjne i w samoobronie167
uwalnianie aresztowanych-55
Zwalczanie przestępczości:
- likwidowanie bandytów oraz inne akcje przeciwbandyckie51924
- likwidowanie "szmalcowników" i innych oszustów obiecujących zwolnienia za pieniądze-33
- niszczenie "bimbrowni"-22

Grupa C - razem [bez akcji bakteriologiczno-toksykologicznej]

46129125
D - Różne akcje zbrojne
- akcje bojowe pod murami getta6-6
- starcia z Gestapo, SS, patrolami policji, Bahnschutzami i żołnierzami Wehrmachtu9312
- obrona magazynów broni, ewakuacja materiałów z zagrożonych lokali konspiracyjnych-99
- ćwiczenia polowe w terenie-22
- ekshumacje poległych na cmentarze-22

Grupa D - razem

151631
E - Akcje dozbrojeniowe i rekwizycyjne:
- wypady na opanowanie pociągów towarowych wiozących broń516
- uderzenia na wartownie straży przemysłowej [Werkschutz]112
- indywidualne akcje rozbrojeniowe257
- uprowadzenia samochodów5-5
- akcje rekwizycyjne134

Grupa E - razem

141024
F - Działalność sabotażowo-dywersyjna:
- akcje sabotażowo-dywersyjne na kolei279
- akcje sabotażowo-dywersyjne w transporcie [samochody]151833
- akcje sabotażowo-dywersyjne w łączności telekomunikacyjnej4-4

Grupa F - razem

212546

Ogółem [bez akcji bakteriologiczno-toksykologicznej]

161246407

 

Powyższe zestawienie dobitnie pokazuje, że to właśnie oddziały Kedywu OW AK ponosiły główny ciężar walki bieżącej na terenie Okręgu Warszawskiego. I choć "lwią część" tych działań wykonały terenowe oddziały powiatu warszawskiego "Obroża", to jednak wszystkie te akcje były firmowane przez Kedyw Okręgu, wysuwając tym samym, właśnie ten człon Armii Krajowej, na czołowe miejsce oddziałów walczących z hitlerowskim okupantem. Oprócz akcji skierowanych przeciwko niemieckim dygnitarzom [akcja "Główki"], oddziały Kedywu OW ramię w ramię z Kedywem KG i grupami likwidacyjnymi Oddz. II KG AK, brały udział w realizacji innych akcji zastrzeżonych: "Kośba", "Czyszczenie", "Topiel".

W okresie od 19 kwietnia 1943 [akcja pod gettem] do 15 czerwca 1944 [akcja "Pol"] Kedyw OW poniósł straty wynoszące 108 ludzi:

- 30 poległych i śmiertelnie rannych w akcjach bojowych lub w starciach zbrojnych, związanych z wykonywanymi zadaniami;

- 21 poległych i zabitych w różnych okolicznościach [w tym: 5 w akcjach samowolnego zdobywania broni, 2 w okolicznościach nie wyjaśnionych i 1 w wypadzie bandyckim];

- 27 straconych w egzekucjach i zamordowanych w czasie badań na Gestapo [w tym: 9 po ujęciu w akcjach i 18 po aresztowaniu];

- 30 rannych w akcjach, starciach i wypadkach w czasie akcji.

Straty te nie są kompletne, gdyż poza dokładnymi danymi z OS "Brzozów" oraz częściowymi z OS "Dęby" i OS "Łęgów", z pozostałych Rejonów "Obroży" nie zachowały się raporty ujmujące straty własne.