pełna wersja

PISTOLETY - P - Pistolen

Jest to pistolet samopowtarzalny opracowany przez inż. Georga Lugera,

Georg Luger 1906

stanowiący ulepszoną wersję pistoletu Borchardta. Działa na zasadzie krótkiego odrzutu lufy. Ryglowanie kolankowe w układzie górnym powoduje przysłanianie linii celowania w momencie strzału.

Przyjęty do uzbrojenia w roku 1908 w trzech wersjach różniących się długością lufy i przeznaczeniem. Podstawową odmianę stanowił Heerespistole z lufą długości 102 mm, który po I wojnie światowej wyparł z produkcji pistolety Marinepistole z lufą długości 152 mm, oraz Artilleriepistole z lufą długości 203 mm. Te dwa ostatnie typy zaopatrzone były w dostawną drewnianą kolbę będącą równocześnie kaburą.

Artilleriepistole wyposażono w specjalny pudełkowo-bębnowy magazynek na 32 naboje. Broń ta produkowana od 1916 zyskała wielką popularność jako pistolet szturmowy. Próby przerobienia jej na pistolet maszynowy zakończyły się fiaskiem. Po I wojnie światowej, w związku z postanowieniami Traktatu Wersalskiego, pistolet P-08 był produkowany w Niemczech z lufami kalibru 7,65 mm i 7,62 mm, lufy te jednak można było bez trudu wymieniać na lufy 9 mm. Do zalet broni zaliczyć należy bardzo dobre wyważenie, natomiast główną wadą było wspomniane wcześniej "kolanko" - wyskakujące ponad linię celowania w chwili oddania strzału.

Użytkownicy "Parabelek" narzekali także na: "tendencję wyrzucania łusek w kierunku twarzy strzelającego" - potwierdzają to niektóre relacje żołnierzy polskiej konspiracji. Kolejną wadą było... zbyt staranne wykonanie broni.

Luger 1900 - prototyp

Części "P-08" były frezowane z zegarmistrzowską dokładnością i w efekcie zacięcie broni mógł spowodować nawet drobny pył, przez co broń na polu walki stawała się często "mało użytecznym kawałkiem żelaza"  - wymagała od użytkownika starannego czyszczenia i konserwacji. Można było z niej strzelać tylko nabojami 9x19 mm Parabellum - inne naboje często powodowały zacięcia. Generalnie "Parabelki" ustępowały pola późniejszym pistoletom Walther P-38.

Konstruktor: Georg Luger z Deutsche Waffen und Munitionsfabrik [DWM] tam też produkcja; łącznie 412 898 sztuk.
Kaliber9 mm
Masa z pełnym magazynkiem0,89 kg
Prędkość początkowa pocisku320 m/sek.
Pojemność magazynka8 nabojów
Szybkostrzelność praktyczna8 strzałów / 18-20 sek.
Długość 220 mm
Amunicja9x19 Parabellum

Niemiecka firma produkująca pistolety od 1909 ma w dziedzinie konstrukcji broni ręcznych wiele doskonałych osiągnięć. Między innymi jako pierwsza wpadła na myśl, że mechanizm spustowy podwójnego działania, umożliwiający napięcie kurka przez naciśnięcie na spust, można z powodzeniem zastosować do pistoletów o kurku zewnętrznym, dając tę samą możliwość co w rewolwerach: pogodzenie warunków bezpieczeństwa z natychmiastową gotowością pistoletu do strzału. Wynikiem tych rozwiązań było wypuszczenie na rynek w 1929 pistoletu Modell PP [Polizeipistole].

Dwa lata później firma wprowadziła do użytku nieco zmodernizowaną i pomniejszoną wersję tej broni pod nazwą PPK [Polizeipistole Kurz - krótki pistolet policyjny]. 

Mechanizm spustowy podwójnego działania wykorzystano także w największym "przeboju" firmy, mianowicie w pistolecie P-38, który pojawił się na wyposażeniu armii niemieckiej tuż przed wybuchem II wojny światowej i miał na stanowisku Heerespistole zastąpić przestarzałą "Parabelkę". Ten nowy pistolet konstrukcji Fritza Walthera, podobnie jak P-08 działał na zasadzie krótkiego odrzutu lufy, ale ryglowany był wahliwym ryglem pod lufą, a nie dźwigniami "kolankowymi" łamiącymi się do góry. P-38 strzelał każdą amunicją 9x19 mm i "nie grymasił" jak jego poprzednik. Jego konstrukcja była mniej skomplikowana. Tolerancje wykonania poszczególnych części nie były tak "wyśrubowane" natomiast główne mechanizmy znajdowały się w obudowie, przez co broń dużo lepiej znosiła wszelkie zanieczyszczenia. 

W latach 50-tych pistolet pod nową nazwą P-1 wrócił na wyposażenie Bundeswehry. W połowie lat 70-tych opracowano na potrzeby policji federalnej wersję P-38K (Kurz) z maksymalnie skróconą lufą.

oryginalny dźwięk P-38

produkcja: Carl Walther Waffenfabrik - Ulm. W czasie II Wojny Światowej wyprodukowano około 1.200.000 sztuk ale... Uwaga: ten model produkowany jest do dziś!!!

Kaliber9 mm
Masa z pełnym magazynkiem0,99 kg
Prędkość początkowa pocisku330 m/sek.
Pojemność magazynka8 nabojów
Szybkostrzelność praktyczna8 strzałów / 18-20 sek.
Długość 212 mm
Amunicja9x19 Parabellum

Po wygaśnięciu niemieckich praw patentowych produkcję PPK rozpoczęli Amerykanie wypuszczając na rynek wykonane z lekkich stopów chromowane wersje tego pistoletu.

Kaliber7,65 mm
Masa z pełnym magazynkiem0,568 kg
Prędkość początkowa pocisku280 m/sek.
Pojemność magazynka7 nabojów
Szybkostrzelność praktyczna30 strz. / min.
Długość 155 mm
Amunicja7,65 x 17 mm

Nazwa pistoletów i karabinów konstrukcji niemieckich inżynierów Wilhelma i Paula Mauserów. Pierwszym ich pistoletem był pistolet Modell 1893 kal. 7,63 mm, o lufie ruchomej i zamku zaryglowanym, ładowany z łódki na 10 naboi; podczas strzelania na większe odległości łączony był z wydrążoną drewnianą kolbą stanowiącą jednocześnie futerał do noszenia broni. Po wprowadzeniu szeregu ulepszeń, np. Modell 1902 i Modell 1906 pistolety te wprowadzono jako przepisowe w wielu armiach. Produkowane były z magazynkami dostawianymi na 10 i 20 naboi oraz - niektóre - zaopatrywano w urządzenie pozwalające strzelać ogniem ciągłym, tzw. Schnellfeuerpistole lub Selbstladepistole [Modell 712 lub Mauser 32]. Ukazały się także wersje różniące się kalibrem: 6,35 mm, 7,65 mm i 9 mm.

Willy & Paul Mauser. Błagam: nie pytajcie mnie "który jest który" :)

W chwili wybuchu II wojny światowej były to pistolety mające już 43 lata, od dawna przestarzałe i wycofane z uzbrojenia, dzięki czemu dostępne bez ograniczeń i utrudnień ze strony Wehrmachtu.

W latach trzydziestych Niemcy masowo sprzedawali wycofane z armii i zgromadzone w magazynach krótkolufowe Mausery Sowietom, którzy w tę właśnie broń wyposażyli oddziały NKWD. W roku 1940 "pretorianie" Stalina użyli Mauserów C/96 rozstrzeliwując polskich oficerów w Katyniu - później próbowali wykorzystywać ten fakt jako dowód, że zbrodni dokonali Niemcy. Amunicja używana w czasie egzekucji też była niemiecka...

Licencyjna produkcja pistoletów Mausera obywała się także w Hiszpanii [Mauser-Astra]. Broń ta była  produkowana przez ponad 100 lat! - również w Chinach - tam jednak bez licencji...

Członkowie SS wycofane pistolety kupowali często dla potrzeb własnych. W 1939 Himmler polecił wykupić zapas zgromadzony w fabryce Mausera - jeszcze wówczas Waffen SS borykało się z problemami w zaopatrzeniu, konkurencyjny Wehrmacht zazdrośnie strzegł swojej pozycji głównej siły zbrojnej Rzeszy. Przestarzała konstrukcja utrudniała posługiwanie się bronią; magazynek i cały mechanizm wysunięte przed spust powodowały przesunięcie środka ciężkości i w efekcie zmuszało to strzelającego do niepotrzebnego napinania mięśni w celu wyważenia broni, co ujemnie odbijało się na celności. Strzelanie seriami z Mausera 32 przy jego szybkostrzelności - 850 strz./min było zajęciem dla desperatów. 20-sto nabojowy magazynek pozwalał na oddanie tylko jednej półtorasekundowej serii... Mausery C/96 widać na zdjęciach SS-Verfügungstruppen z Francji i początkowej fazy operacji "Barbarossa" w Rosji.

Takich Mauserów było sporo... Nie wierzysz? Sprawdź!

kaliber7,63 mm
długość pistoletu / lufy290 / 140 mm
masa pistoletu1100 mm
prędkość początkowa pocisku425 m/sek.
liczba naboi w magazynku10 sztuk
liczba naboi w magazynku Mauser 3220 sztuk
szybkostrzelność Mauser 32850 strz./min czyli 14strz./sek.

2,7 cm Leuchtpistole (2,7 cm LeuP) był pistoletem sygnałowym wykorzystywanym do wystrzeliwania flar i zasłon dymnych. W latach wojny pistolet zaadaptowano do celów bojowych. Broń ta miała możliwość wystrzeliwania specjalnie do niej zaprojektowanych granatów zaczepnych Eihandgranate 39 osadzonych na trzonku, czyli tzw. Panzerwurfkörper 42. Miał on zasięg 80 m i przebijał pancerz o grubości do 80 mm. Mógł być wystrzeliwany tylko z pistoletu wyposażonego w kolbę oraz specjalną 23 mm prowadnicę wewnątrz lufy.

Flarepistol M-43 kal. 25 mm

Wersją bojową LeuP był 2,7 cm Kampfpistole. Był on nieco cięższy od pistoletu sygnałowego - 1,4 kg - i strzelał tymi samymi granatami.

PISTOLETY MASZYNOWE - MP - Maschinenpistolen

Niemcy były ojczyzną wojskowych pistoletów maszynowych. Pierwszy z nich skonstruował w 1917 Hugo Schmeisser, był to MP-18. I  - dziś już klasyczna, prosta konstrukcja z drewnianym łożem i kolbą, z lufą w osłonie z perforowanej blachy spełniającej rolę chłodnicy. Magazynek pudełkowy prosty, umieszczony z lewej strony komory zamkowej, działanie, podobnie jak w większości późniejszych pm-ów, oparte było na odrzucie zamka swobodnego. Od 1918 pm produkowany był w zakładach Theodora Bergmanna. Później pojawiły się kolejne wzory, kolejne rozwiązania techniczne wśród nich:

Schmeissera - MP-28-II i MP-41, oraz produkowane w duńskiej fabryce Bergmann: MP-34/I, MP-18/34Bgm - [również oparte o konstrukcje Hugo Schmeissera MP-18/I i MP-28-II], MP-35Bgm lub MP-35/I, MP-36/I.

Bergmann 35  wyróżniał się z grupy pierwszych pm-ów nietypowym umieszczeniem magazynka po prawej stronie komory zamkowej i sposobem napinania zamka - nie była to klasyczna rączka zamkowa poruszająca się w czasie strzału z całym suwadłem i zamkiem, lecz czterotaktowy mechanizm wzorowany na stosowanych w karabinach Mausera. Wehrmacht nie zaakceptował tej konstrukcji i w związku z tym całą produkcję przejęło SS przenosząc ją z zakładów Bergmann do fabryki Junker-Ruh w Karlsruhe. W Bergmanny wyposażano skoszarowane pułki policji i oddziały Waffen SS.

Kolejne wzory pistoletów maszynowych to produkowane w Erma Werke: Vollmer Erma MP-34, Erma 38 - nieco podobny do wczesnych Schmeisserów i MP-35 Bgm. W peemie Erma 38 drewniane łoże wyposażono w dodatkowy przedni uchwyt, eliminowało to trzymanie broni w czasie strzelania za boczny magazynek, co było bezpośrednim powodem zacięć broni - magazynek nie był już "przeciągany" przez strzelającego. Dalsze modele Ermy to:  9 mm EMP  i znana seria: MP-38, MP38/40 i MP-40 - najsłynniejsze niemieckie peemy II wojny światowej - nadal mylnie nazywane "Schmeisserami". Inżynier Hugo Schmeisser użyczył jedynie drewnianej kolby ze swego MP-28-II do modelu Ermy MP-41. Pistoletem maszynowym nazywano początkowo również konstrukcję Schmeissera MP-43 . W latach 40-stych nie funkcjonowało jeszcze pojęcie "karabinów szturmowych" strzelających amunicją pośrednią, czyli "zmniejszoną" wersją amunicji karabinowej. Później, gdy już pojawiła się nowa klasa broni, MP-43 ochrzczono nazwą Sturmgewehr44 [StG44].

Już w trakcie działań wojennych Niemcy zdobyli wiele egzemplarzy obcej broni i przejęli zakłady zbrojeniowe w podbitych państwach. Tym sposobem w uzbrojeniu Wehrmachtu, policji i Waffen SS pojawiły się obce wzory produkowane pod niemiecką kontrolą.

Były to min.:

- szwajcarski Solothurn S1-100 - [niem]: Steyr-Solothurn lub 9 mm MP-34(ö)

fiński 9 mm M-31 Suomi - kupowany przez SS jeszcze przed wybuchem wojny,

- czeski ZK 383 - [niem]: 9 mm MP-383(t)

- francuski 7,65 mm MAS-38 - [niem]: MP 722(f)

- angielski 9 mm STEN Mk II - prod. przez zakłady Mauser pod nazwą Potsdam Gerät

- duński BMK-32 to licencyjnie produkowany Schmeisser MP-28-II, po opanowaniu Danii Niemcy przejęli pewne ilości tej broni, która trafiła do jednostek SS pod oznaczeniem 9 mm MP-741[d].

Po ataku na ZSRR w czerwcu 1941 Niemcy zdobyli ogromne ilości sowieckich peemów, z których część przeznaczyli do tworzonych w Wehrmachcie Legionów Wschodnich Ochotniczych Dywizji Waffen SS. Pod koniec wojny sporo egzemplarzy zdobycznej broni sowieckiej trafiło do oddziałów Volkssturmu.

Pistoletami tymi były:

- PPD-34/38 - [niem]: 7,62 mm MP-715(r)

- PPD-40 - [niem]: 7,62 mm MP-716(r), konstrukcji Diegtariewa wzorowany na MP-28-II.

- PPSz-41 - [niem]:7,62 mm MP-717(r), popularna "pepesza" konstrukcji Szpagina.

- PPS-43 - [niem]:7,62 mm MP-719(r), konstrukcji Sudajewa.

W 1943, po tym jak Włosi opuścili koalicję, niemiecka policja i oddziały Waffen SS przejęły pewne ilości włoskich peemów:

- 9 mm Beretta 38 A

- 9 mm Beretta 38/42

- 9 mm Beretta 38/44

- 9 mm Beretta M-12 

Nazwa niektórych niemieckich pistoletów maszynowych konstrukcji Louisa Schmeissera [1848-1917] i jego syna Hugona, niemieckich konstruktorów pistoletów samopowtarzalnych, pistoletów i karabinów maszynowych [np. MG-13].

inż. Hugo Schmeisser w otoczeniu najbliższych

Zaledwie parę wzorów broni skonstruowanych przez L & H Schmeisserów nosi ich nazwisko, inne liczne konstrukcje zostały opatentowane przez zakłady Bergmann lub Dreyse i oznaczone ich nazwami.

Do najbardziej znanych konstrukcji Schmeisserów należą: 9 mm pistolety maszynowe: MP-18 I, MP-28 II, MP-34, MP-35, MP-41, karabin szturmowy MP-43 [StG-44] kal. 7,92 mm.

Uwagę zwraca magazynek ślimakowy zastąpiony później prostym pudełkowym.

Duński BMK-32 to licencyjnie produkowany Schmeisser MP-28-II.

kaliber9 x 19 mm Parabellum
prędkość początkowa pocisku340 m/sek.
długość broni810 mm
długość lufy200 mm
długość części gwintowanej180 mm
pojemność magazynka20, 32, 50 
masa bez magazynka4,7 kg
masa pocisku8,0 g
masa ładunku prochowego0,45 g
szybkostrzelność teoretyczna600 strz./min.
szybkostrzelność praktyczna250 strz./min

Żołnierz jednostki lądowej Luftwaffe z MP-34 Schmeissera. Wyraźnie widoczny lekko skośny magazynek.

 

W latach dwudziestych mimo niewielkiego zainteresowania tego typu bronią z racji nie wiadomego sposobu jej skutecznego użycia na polu walki, słynny niemiecki konstruktor Hugo Schmeisser postanowił ulepszyć i zmodernizować poprzednią swoją konstrukcję MP-18 I. W wyniku tego powstał MP-28 II, który w 1925 poddano próbom na zlecenie Inspektoratu Broni i Sprzętu Uzbrojenia [IWG] Reichswehry. Nowa konstrukcja Schmeissera pozytywnie przeszła próby i pod koniec roku Reichswehra w ścisłej tajemnicy zamówiła niewielką partię. MP-28 II od swego poprzednika na pierwszy rzut oka nie różnił się. Szczególne zmiany nastąpiły jednak w wewnętrznej konstrukcji. Lufa pistoletu poprzednio osadzana w płaszczu na osobnej śrubie, była teraz sama nagwintowana. Zwiększono średnicę sprężyny powrotnej, tak by odpowiadała wewnętrznej średnicy komory zamkowej. Nasuwano ją na zewnętrzną żerdź igliczną, którą pogrubiono i dodano do niej zewnętrzny kołnierz. Zmodyfikowano także celownik z przerzutowego, szczerbinkowego, o nastawach 100 - 200 m, na ramieniowo-krzywiznowy, szczerbinkowy, o nastawach 100 - 1000 m. Jednak największą innowacją było wprowadzenie przełącznika rodzaju ognia umożliwiającego strzelanie pojedyncze i ciągłe. Pistolet maszynowy działał na zasadzie odrzutu zamka swobodnego. Zasilany był prostym magazynkiem pudełkowym, dwurzędowym o pojemności 20, 32 lub 50 naboi, którego gniazdo umieszczono z lewej strony broni. Broń produkowano w firmie C.G. Haenel [współudziałowcem firmy był sam konstruktor] w niewielkich partiach, które trafiały do policji i magazynów Reichswehry. Duże ilości MP 28 II produkował na licencji belgijski zakład Pieper w Herstal przeważnie dla rodzimej armii [pod nazwą Mitraillette Modelle 34], ale również dla Hiszpanii, Holandii, Portugalii, a nawet dla Chin i Japonii.

Pierwszy chrzest bojowy w rękach niemieckich żołnierzy MP 28 II przeszedł w czasie wojny domowej w Hiszpanii, gdzie działały jednostki Legionu Condor. Doświadczenie i opinie biorących w tej wojnie żołnierzy przekonały niemieckie dowództwo o wielkiej przydatności tego typu broni w bojowych formacjach.
Dowodem na skuteczność i solidne wykonanie był fakt, że broń tą produkowano do 1940 lub 1941, a w 1942 nadal używana była w różnych formacjach wojsk niemieckich w liczbie ok. 7 tys. sztuk.

MP-34[ö] "Solothurn S1-100" -

był peemem wyposażonym w uchwyt do mauserowskiego bagnetu Seitengewehr 84/98.

Ten pistolet maszynowy został zaprojektowany w biurze konstrukcyjnym Rheinmetall w roku 1924, lecz nie wszedł do produkcji na terenie Niemiec. Był on wytwarzany w szwajcarskiej wytwórni Solothurn jako Solothurn S1-100. Później broń tą produkowano także w austriackiej fabryce Steyr. Ta właśnie wersja trafiła na wyposażenie policji niemieckiej i oddziałów SS pod nazwą Steyr-Solothurn lub MP-34[ö].

Broń ta nie ma nic wspólnego z konstrukcją Schmeissera MP-34.

długość851 mm
długość lufy198 mm
masa broni bez amunicji3,09 kg
masa broni załadowanej4,48 kg
prędkość początkowa pocisku414 m/sek.
pojemność magazynka32 naboje
szybkostrzelność500 strz./min.

Do niewyjaśnionych zjawisk należy uparte, mylne nazywanie niektórych niemieckich peemów. Przykładowo pistolet maszynowy Schmeissera MP-28-II od kilkudziesięciu lat "wszyscy" nazywają... Bergmannem! Z kolei seria Ermy MP-38/40 przez "wszystkich" nazywana jest Schmeisserami. Generalnie utarło się przekonanie, że peemy z bocznymi magazynkami to "Bergmanny", a z pionowymi - "Schmeissery". Badacze historii broni strzeleckiej nie są w stanie wyjaśnić tego fenomenu. Słabym pocieszeniem wydaje się fakt, ze nie tylko Polacy "błądzą" - problem jest raczej natury "ogólnoświatowej"...

Nazwa nadawana niemieckim pistoletom samopowtarzalnym, maszynowym oraz karabinom maszynowym konstrukcji Theodora Bergmanna, choć niektóre z nich nie były jego dziełem, w potocznym myśleniu wśród wielu ludzi utrwaliły się właśnie jako Bergmanny.

Do najbardziej znanych konstrukcji Bergmanna należą:

1) Pistolet 7,65 mm - belgijski Boyard - wz. 1893

2) Pistolet 6,35 mm lub 7,65 mm Lingosa

3) Pistolet maszynowy 9 mm MP 34Bgm

4) Pistolet maszynowy 9 mm MP 36/I. Bgm

5) Ciężki karabin maszynowy 7,92 mm wz. 1902 oraz modele modyfikowane w latach 1910 i 1915, trójnóg, chłodzenie wodą

6) Lekki karabin maszynowy 7,92 mm - pomniejszona wersja ckm, dwójnóg, chłodzenie powietrzem.

Magazynek do Bergmanna Bgm35

MP-34 Vollmer - ERMA

Pistolet maszynowy MP-38 był etatową bronią dowódców drużyn, plutonów, kompanii i ich zastępców. Pistolet zaprojektowany przez inż. Heinricha Vollmera związanego z ERMA Werke w Erfurter Maschinenfabrik, z myślą o użyciu przez oddziały zmechanizowane - stąd charakterystyczna listwa [szyna] podporowa pod lufą i język pod muszką, mający ułatwiać strzelanie z transporterów opancerzonych przez wąskie otwory strzelnicze. Składana kolba - absolutna nowość w latach trzydziestych - znacznie skracała broń, ułatwiając posługiwanie się nią w ciasnych wnętrzach transporterów. MP-38 był pierwszym pm-em na świecie pozbawionym drewnianego łoża i drugim - po amerykańskim Thompsonie - w którym umieszczono magazynek pionowo pod komorą nabojową. W skład kompletu wchodziły dwie parciane ładownice mieszczące 6 magazynków i przybornik z zestawem przyrządów do konserwacji i drobnych napraw. Spadochroniarze wyposażeni MP-38/40 podczas skoku pistolet maszynowy mieli schowany w specjalnym płóciennym futerale przytroczonym do piersi. Wersja MP-38  pozbawiona była bezpiecznika, który pojawił się w wersji zmodernizowanej: MP38/40.  Model MP-40 zawierał kilka uproszczeń konstrukcyjnych - [zmodernizowana składana kolba], dzięki zmianom technologicznym [więcej elementów tłoczonych] był lżejszy i łatwiejszy w produkcji. Ostatnim modelem serii był MP-41, w którym składaną metalową kolbę zastąpiono klasyczną drewnianą zapożyczoną z MP-28-II Schmeissera, pojawił się też przełącznik rodzaju ognia. Ogólna produkcja wersji MP-38 i MP-40, w latach 1938 -1945, zamknęła się ilością 908 317 sztuk. Zobacz schemat pistoletu.

parciane ładownice na 6 magazynków = 192 naboje + 32 w broni - razem 224 ...

Kaliber / amunicja9 mm - 9x19 Parabellum
Masa bez magazynka4 kg
Długość z kolbą rozłożoną833 mm
Długość z kolbą złożoną630 mm
Masa z pełnym magazynkiem4,7 kg
Pojemność magazynka32 naboje
Szybkostrzelność teoretyczna350-400 strz./min
Szybkostrzelność praktyczna80-90 strz./min
Zasada działaniaodrzut swobodnego zamka / tylko ogień ciągły
Ogień skuteczny200 m

CIEKAWOSTKA !!!

Pod koniec 1944 zakładom Mauser-Werke AG zlecono niezwykłe zadanie. Chodziło o bardzo szybkie wyprodukowanie około 25.000 dokładnych kopii angielskiego pistoletu STEN Mk II. Broń ta miała być użyta przez tworzone właśnie oddziały dywersyjne mające działać przeciwko Anglikom na Bliskim Wschodzie i w Afryce Północnej. W rekordowo krótkim czasie - 6 tygodni - sporządzono rysunki, wykonano oprzyrządowanie i przystąpiono do produkcji, która trwała kolejne 6 tygodni. W końcu stycznia 1945 dostarczona została cała partia - 28000 sztuk! - nazwanych Potsdam Gerät. Wykonanie w ciągu 3 miesięcy takiej ilości nowej broni było bardzo drogie. Ocenia się, że jeden egzemplarz niemieckiego STEN'a kosztował 1800 marek [ok. 450 $] - w tym samym czasie STEN angielski kosztował... 13,55 $!!!

STEN niemiecki był więc prawdopodobnie najdroższym pistoletem maszynowym na świecie. Kopie niemieckie są tak wierne, łącznie z wybitymi oznaczeniami i cechami brytyjskich fabryk, że odróżnić je można od angielskich oryginałów jedynie na podstawie bardzo drobnych szczegółów wykonania i tylko w bezpośrednim porównaniu z peemem brytyjskim. Podobno pistolety te były używane w ostatnich miesiącach wojny we Francji. Po zakończeniu kopiowania zakłady Mausera wykonały 150 prototypów pistoletu maszynowego oznaczonego MP 3008 - była to kolejna kopia STEN'a Mk II z magazynkiem umieszczonym nie z lewej strony, lecz pionowo, od dołu. Tak jak w brytyjskim Stenie, gniazdo było przystosowane do niemieckich magazynków MP-38 i MP-40. Kilka firm podjęło produkcję. Nową broń ostatecznie nazwano Volks MP - pistolet miał być używany w oddziałach Volkssturmu. Całą produkcję ocenia się na ok. 10.000 sztuk.

Jak wiemy nie było to jedyne stosowanie przez Niemców broni alianckiej [patrz: tekst wyżej]. Istnieje wiele zdjęć, na których żołnierze Waffen SS i Volkssturmu używają zdobycznych sowieckich "pepesz". Bardzo cenili tę broń; była prosta w budowie i przez to niezawodna, no i ten magazynek! 71 naboi w "bębnie"!

"Fritz" strzelający z MP-40 trzy razy zmieniał magazynki, podczas gdy "Wania" używający "Pepeszy" nadal pruł z pierwszego :)

Oczywiście to tylko żart - "Pepesza" pluła gradem pocisków ze średnią wydajnością 1200 strz./min (!) była więc "najszybszym peemem II wojny światowej" i przez to "Wania" musiał zmieniać magazynki równie często jak jego przeciwnik "Fritz"...

zobacz Pepeszę

"Pepesza" czy Maschinenpistole 717[r]? 

- obie odpowiedzi są prawidłowe... 

W ten sposób historia STEN'a zatoczyła koło - powstał przecież 4 lata wcześniej jako maksymalnie uproszczona wersja zdobycznego niemieckiego MP-38, gdy Anglicy nie skorzystali z amerykańskiej propozycji zakupu licencji na produkcję pistoletów maszynowych Thompson i stanęli przed "palącym problemem skonstruowania i wyprodukowania własnego pistoletu maszynowego".

dane dotyczą pistoletu "STEN" Mk II - ale myślę, że Potsdam Gerät miał zbliżone parametry

kaliber / amunicja9 x 19 mm / Parabellum
masa pistoletu bez amunicji2,8 kg
długość pistoletu762 mm
magazynek z MP-4032 naboje pełny = 0,64 kg
długość lufy197 mm
prędkość początkowa pocisku365 m/sek.
szybkostrzelność teoretyczna540 strz./min
zasada działaniaodrzut swobodnego zamka / tylko ogień ciągły
ogień skuteczny180 m

KARABINY SAMOPOWTARZALNE - Gew - Gewehr

Kolejna rewolucyjna nowość "Made in Dritte Reich": granatnik karabinowy Mausera! Pierwszy na świecie karabin z nasadką granatnikową - Gewehrgranatgerät - popularnie nazywaną przez niemieckich żołnierzy Schiessbecher ["strzelający kielich/kubek"]. Z owego "kielicha" można było niszczyć cele nieopancerzone i opancerzone. Stosowano specjalne granaty nasadkowe odłamkowe i przeciwpancerne. Prosta w montażu nasadka opierała się o muszkę, miała kaliber 30 mm i gwintowany przewód. W miarę upływu lat opracowano do niej 6 typów granatów odłamkowych, 3 typy granatów ppanc. oraz granaty dymne i propagandowe [wypełnione ulotkami].

nasadka granatnikowa i dwa granaty przeciwpancerne G.Pz.gr

zobacz więcej!

produkcja: Mauser-Werke AG - oraz licencyjna w wielu krajach w tym także w Polsce FK Radom

Karabinek Mausera Kar98k był indywidualną bronią niemieckiego piechura w latach II wojny światowej. Była to broń powtarzalna, z zamkiem ślizgowo-obrotowym, czterotaktowym, zasilana nabojami 7,92x57 mm z pięcionabojowego magazynka wewnętrznego ładowanego z łódki. Karabinki Kar98k produkowane w początkowym okresie wojny były bronią znakomitej jakości, która jednak wraz z rosnącymi potrzebami i pogarszającą się sytuacją znacznie się pogorszyła. W roku 1943 do produkcji weszła odmiana "ekonomiczna" czyli tzw. Kriegsmodell, na widok której przedwojenni kontrolerzy jakości zapewne zmarli by na atak serca...

karabiny Mauser

Gew98

Kar98k

Kar33/40

kaliber7,92 mm7,92 mm7,92 mm
prędkość początkowa pocisku895 m/s860 m/sok. 820 m/s
masa bez bagnetu4,1 kg3,9 kg3,45 kg
masa z bagnetem4,56 kg4,33 kg3,88 kg
długość bez bagnetu1250 mm1340 mm1000 mm
długość z bagnetem1500 mm1340 mm1230 mm
pojemność magazynka5 nabojów5 nabojów5 nabojów

szybkostrzelność praktyczna

10-12 strz./min10-12 strz./min10-12 strz./min
strzał bezwzględny2000 m2000 m1000 m
ogień skutecznydo 800 mdo 800 mdo 800 

 

snajper SS w akcji

Gew 43 - w wersji snajperskiej: Zielfernrohrgewehr 43 - to półautomatyczny karabin zaopatrzony w lunety ZF-41 lub ZF-43. W oddziałach spadochroniarskich miał wyprzeć zbyt duże do tej służby Mausery 98k. W konstrukcji broni wykorzystano rozwiązania z karabinów Gew 41[W] oraz Tokariewa [Samozariadnaja Wintowka Tokariewa] SVT-38 i SVT-40.

W 1944 pojawiła się ulepszona wersja Gew 43: Karabiner 43.

długość1117 mm
długość  lufy549
masa broni załadowanej4,4 kg
prędkość początkowa pocisku745 m/s
pojemność magazynka10
szybkostrzelność teoretyczna40 strz./min

Kriegsmodell Walthera z roku 1943

produkcja: Waffenwerke Brunn , CZ Brno

KARABINY SAMOCZYNNE - StG - Sturmgewehr

W 1942 w uzbrojeniu armii niemieckiej pojawiły się dwie rewolucyjne konstrukcje: karabiny samoczynne FG-42 i MKb42(H). Pierwszy z nich Fallschirmjägergewehr 42 - jak sama nazwa wskazuje, był bronią przeznaczoną dla spadochroniarzy - a nie spadochronów :)

Jej konstruktor, Louis Stange [twórca MG-34] z firmy Rheinmetall, nie mógł jednak sprostać ambicjom zamawiających karabin żołnierzy Göringa: miała to być broń krótka, poręczna, zastępująca zarówno zwykły karabin jak i pistolet maszynowy, przystosowana do strzelania amunicją karabinową, z uchwytem umożliwiającym prowadzenie ognia już podczas skoku ze spadochronem, a dodatkowo, poprzez zamontowanie trójgraniastego bagnetu (!), przystosowana do walki wręcz. Lecz karabin zdolny do strzelania seriami mauserowskim nabojem 7,92 x 57 mm nie mógł być ani tak lekki, ani mieć tak krótkiej lufy, ponadto źle działał na strzelca. Tylko dzięki naciskom samego Hermanna Göringa wyprodukowano ok. 7000 sztuk tej broni, lecz wkrótce minister Uzbrojenia i Amunicji Albert Speer wstrzymał produkcję.

2 wersja

wersja z nasadką granatnikową - Gewehrgranatgerät

kaliber7,92 x 57 mm
masa bez magazynka4,8 kg
masa pełnego magazynkaok. 0,8 kg
pojemność magazynka20 nabojów
prędkość początkowa pocisku720 m/sek.
szybkostrzelność700 strz./min
ogień skuteczny1200 m
długość karabinu bez bagnetu975 mm

Druga z rewolucyjnych nowości, to przodek dzisiejszej generacji karabinów samoczynnych na naboje pośrednie - Sturmgewehr 44  ["karabin szturmowy"]. Prototyp powstał na zamówienie Wehrmachtu w firmie C.G. Haenel, w pracowni uznanego inż. Hugo Schmeissera. Z założenia miała to być broń, która wyeliminowałaby zarówno pistolet maszynowy jak również karabiny powtarzalne i samopowtarzalne. Amunicja pośrednia - 7,92 x 33 mm Kurzpatrone - silniejsza od pistoletowej, pozwalała strzelać dalej niż z pm-ów i jednocześnie dzięki energii mniejszej od karabinowej z nowej broni można było prowadzić celny ogień seriami. Po usunięciu wszystkich niedociągnięć wykrytych w prototypie MKb42[H], w następnym roku pojawił się już jako MP-43. Hitler, który "znał się doskonale na wszystkim" nie zaakceptował nowej broni, co wstrzymało jej seryjną produkcję na półtora roku. Dopiero w połowie 1944 dał się przekonać i nowy model pojawił się w armii pod nazwą Sturmgewehr 44. Ze względu na rodzaj wykorzystywanej amunicji zmieniono jego klasyfikację z pistoletu maszynowego [MP] na karabin szturmowy [StG]. Od jesieni 1944 Sturmgewehr-44 trafił do rąk żołnierzy dywizji: grenadierów, grenadierów ludowych, strzeleckich i strzelców górskich. Karabinek ten dawał niemieckiej piechocie przewagę nad przeciwnikiem w walce na średnich odległościach. Przy strzelaniu na 300 metrów był równie skuteczny jak Mauser 98k, a na 600 metrów tylko nieznacznie mu ustępował. Wiele egzemplarzy wyposażono w celowniki optyczne, a od 1945 także w celowniki noktowizyjne. Tuż po wojnie, grupa niemieckich konstruktorów, którzy schronili się w Hiszpanii, w zakładach CETME wznowiła pracę nad tym udanym modelem. Wkrótce pojawiła się cała gama nowych karabinów i pistoletów maszynowych - produkowanych do dziś - m.in.: G3, G-41, i wielka rodzina MP-5 firmy Heckler & Koch. Większość współczesnych konstruktorów nawiązuje do rozwiązań Schmeissera z 1942.

7,92 mm Kurzpatrone 43

W tym samym roku, pewien młody sowiecki konstruktor pracował nad podobnym zagadnieniem. Chodziło o połączenie cech karabinu i pistoletu maszynowego w nowej gatunkowo broni. Tym inżynierem był Wiktor Kałasznikow, a jego PPK-42 już dwa lata po wojnie "przepoczwarzył" się w najsłynniejszy karabinek automatyczny świata: Kbk AK-47!

Ale to już zupełnie inna historia :)

- taka nomenklatura obowiązywała do czasu pojawienia się nowej: Sturmgewehr.

MKb42[W]

masa4,43 kg
długość933 mm
długość lufy409 mm
prędkość początkowa pocisku650 m/sek.
szybkostrzelność teoretyczna600 strz./min.
ogień skuteczny500 m

MKb42[H]

masa5 kg
długość940 mm
długość lufy412 mm [lub 365 mm]
prędkość początkowa pocisku640 m/sek.
szybkostrzelność teoretyczna500 strz./min.
ogień skuteczny500 m

MP-43, StG-44

masa broni bez magazynka4,9 kg
masa broni z pełnym magazynkiem6,0 kg
masa pełnego magazynka1,1 kg
pojemność magazynka35-38 nabojów
długość broni940 [980] mm
długość lufy419 mm
masa naboju6,8 g
masa ładunku1,57 g
masa pocisku8,2 g
długość naboju48 mm
prędkość początkowa pocisku690 m/sek.
szybkostrzelność teoretyczna470 strz./min.
szybkostrzelność praktyczna100 strz./min.
ogień skuteczny400-600 m

Dość niecodziennym pomysłem zastosowanym w StG-44 była zakrzywiona lufa, czyli Krummelauf, będąca właściwie nakładką na lufę, która zmieniała bieg pocisku o 30°. Nakładka pozwalała na prowadzenie ognia z włazu czołgu lub z okopu bez konieczności wychylania się i narażania na ogień przeciwnika. Nie wydaje mi się jednak, aby ów "przedłużacz", pozbawiony dodatkowych przyrządów celowniczych i własnego peryskopu, mógł być skuteczny na polu walki. Lepszym rozwiązaniem był przyrząd do strzelania z ukrycia zaprojektowany dla karabinów Mauser 98k i Gew43, wprowadzony przez Niemców do użycia w 1943 roku.

oto jest prawdziwy Schmeisser !!!

Produkcja: 425 977 sztuk

konstruktor: Hugo Schmeisser z firmy C.G. Haenel

A tak Mkb-42[H] i StG-44 prezentują się na ścianie pewnego muzeum techniki. Jak widać była to broń potężna, przy której kbk AKMs 7,62 mm wygląda jak zabawka...

zobacz więcej!

Sturmgewehr-45 to "praojciec" współczesnych karabinów szturmowych. Z tej właśnie konstrukcji w prostej linii wywodzą się m.in. G3, amerykański M-16 Colt i wiele, wiele innych.

"Ludowy karabin szturmowy" zaprojektowany przez prof. Barnitzke w ramach programu rozwijania masowej produkcji broni automatycznej. Pierwsze egzemplarze karabinka dostarczono - jako wzór - licznym małym zakładom produkcyjnym w listopadzie 1944. To rozproszenie produkcji tłumaczy liczne drobne różnice konstrukcyjne w zachowanych modelach.

Volksgewehr 1-5 firmy Karl Gustlof

nabój7,92x33 mm
długość broni960 mm
długość lufy380 mm
masa4,27 kg
zasilaniemagazynek z StG-44
zasada działaniaodrz. zamka swobodnego / tylko ogień pojed.
konstruktorBarnitcke

KARABINY MASZYNOWE - MG - Maschinengewehr

Ciężki karabin maszynowy konstrukcji Hiriama Maxima podczas I wojny światowej był używany przez wszystkie walczące strony [oprócz Francji i Japonii]. W każdym z walczących wówczas państw, wkrótce powstały jego zmodernizowane wersje. Rosjanie zmienili kaliber na 7,62 mm, później do karabinu dołączyli zaprojektowaną przez Sokołowa dwukołową lawetę. W armii niemieckiej ckm Maxim jako Schwere Maschinengewehr 08, produkowany był już od roku 1908. W trakcie wojny powstała lżejsza wersja: MG-08/15, z mniejszym zbiornikiem na wodę i z charakterystycznym długim, lejkowatym tłumikiem płomienia. W karabinie wersji niemieckiej wprowadzono lufę kalibru 7,92 mm. W trakcie II wojny światowej Niemcy przejęli z podbitych armii różne odmiany tego karabinu, między innymi sowiecki Maxim - w armii niemieckiej noszący nazwę MG-216 [r] - oraz prezentowany poniżej zmodernizowany model M-32/33 kal. 7,61 mm. W późniejszym okresie karabiny Maxim zostały wyparte przez uniwersalne karabiny maszynowe MG-34 i MG-42.

kaliber7,61 mm
ciężar14,97 kg
ciężar trójnogu24 kg
szybkostrzelność500-600 strz./min.
prędkość początkowa pocisku855 m/s

MG-34 był pierwszym na świecie uniwersalnym karabinem maszynowym. Jego "uniwersalność" polegała na tym, że używany był w trzech wariantach zastosowań: jako lekki karabin maszynowy - do tej wersji opracowano specjalne bębny amunicyjne Gurttrommel 34, by strzelec nie musiał korzystać z nieporęcznych pudełek z taśmą amunicyjną. Bęben mieścił standardowy odcinek taśmy - 50 ogniw. Można więc było "strzelać z biodra" - jednak przy ogólnej masie broni, było to zajęcie dla żołnierzy z dużą krzepą. Podobnie jak w przypadku innych rkm-ów, przy dłuższej serii lufa odbijała w prawo i trudno było utrzymać kierunek ognia. Drugim wariantem był oczywiście rkm, w którym strzelanie odbywało się w oparciu o składany dwójnóg zamontowany w przedniej części osłony lufy. Obsługę MG-34 [MG-Truppen] stanowiło dwóch żołnierzy: celowniczy i amunicyjny, który oprócz skrzynek z amunicją targał na plecach pojemniki z zapasowymi lufami [Reservelauf].

Ostatnią wersją był ckm. Do tego zastosowania używano 23 kg trójnogu, a obsługa karabinu zwiększała się do trzech żołnierzy - w tym układzie jeden z nich był tragarzem ciężkiej podstawy. Dwa karabiny MG-34 [sprzężone] można było wykorzystać jako punkt obrony przeciwlotniczej. Osadzano je wówczas na podwójnej lawecie przeciwlotniczej Zwillingslawette 36 [Zwillingsockel 36 lub 42], którą montowano również na samochodach terenowych Horch 901/40. Ponadto w MG-34 były wyposażane wszelkiego typu pojazdy - od koszowych motocykli BMW R-75, po wozy pancerne - transportery i czołgi, w których broń ta, w wersji MG-131 - była podstawowym elementem uzbrojenia defensywnego.

Do ciekawszych rozwiązań zastosowanych w MG-34 należy niewątpliwie mechanizm spustowy umieszczony w dolnej części komory zamkowej i wewnątrz rękojeści. Dzięki nowatorskim rozwiązaniom, zmiana rodzaju ognia nie następowała w wyniku działania klasycznego przełącznika, lecz przez naciśnięcie odpowiedniej części języka spustowego połączonego z przekaźnikiem. I tak naciśnięcie na dolną część spustu dawało ogień seryjny, natomiast po naciśnięciu na górną część spustu strzelało się ogniem pojedynczym.

kliknij - zobaczysz MG-34 jako ckm na trójnogu

konstruktor: Louis Stange z firmy Rheinmetall

metalowa taśma amunicyjna do MG-34 i MG-42

magazynek pudełkowy z taśmą amunicyjną i maszynka taśmująca naboje 7,92 mm do MG 34

kaliber7,92 mm
masa karabinu z dwójnogiem12 kg
masa km-u  z podstawą uniwersalną i celownikiem optycznymok. 33 kg
masa pustej taśmy na 50 naboi/ z nabojami0,18 kg / 1,5 kg
masa pustego magazynka2,25 kg
pojemność taśmy50 nabojów
pojemność magazynka75 nabojów
prędkość początkowa pocisku745 m/sek.
szybkostrzelność teoretyczna700-800 strz./min
ogień skuteczny2000 m

"W maju 1942 na afrykańskiej Pustyni Zachodniej dał się słyszeć charakterystyczny jazgot karabinu maszynowego, przypominający trzask rozdzieranego płótna. To grenadierzy pancerni Rommla rozpoczęli ostrzeliwanie pozycji brytyjskiej 8 Armii marsz. Montgomery w Gazala". Tak rozpoczęło się bojowe użytkowanie MG-42 - karabinu, który powszechnie uważany jest za udany pierwowzór nowoczesnego uniwersalnego karabinu maszynowego. Oryginalność i trafność rozwiązań konstrukcyjnych sprawiają, że mimo upływu 60 lat, broń ta jest nadal produkowana [po wojnie pojawiły się nowe wersje tego karabinu: MG-42/59, MG-1 i MG-3  strzelające NATO-wską amunicją 7,62 mm]. Tuż po udanym "debiucie" w 1942r. karabin zdobył tak duże uznanie, że Amerykanie postanowili skopiować tę broń na podstawie kilku zdobytych egzemplarzy - próby te zakończyły się fiaskiem. Do dziś, w większości współczesnych ukm-ów stosuje się rozwiązania, które po raz pierwszy pojawiły się właśnie w MG-42.

zobacz więcej!!!

MG-42 na podstawie dwunożnej jako rkm. Uwaga - model produkowany do dziś!

MG-42 na podstawie trójnożnej jako ckm

MG-42 ze złożonymi dwójnogiem - jako lkm

kaliber7,92 mm
masa karabinu11,4 kg
masa pustej taśmy / z nabojami0,18 kg / 1,5 kg
prędkość początkowa pocisku lekkiego / ciężkiego760/700 m/sek.
szybkostrzelność1500 strz./min, 25 strz./sek.!!! 
długość karabinu1230 mm
odległość celowania200 m

Była to uproszczona wersja rusznicy przeciwpancernej 7,92 mm Panzerbüchse 38. PzB 38 została zaprojektowana w zakładach Rheinmetall-Borsig, a do uzbrojenia weszła po zakończeniu kampanii wrześniowej. Dla broni tej produkowano specjalne pociski kalibru 7,92 mm z rdzeniem wolframowym. Łuska miała kal. 13 mm dzięki czemu pocisk osiągał bardzo dużą prędkość początkową. Rusznice te były używane przeciwko czołgom francuskim i brytyjskim w czasie kampanii zachodniej 1940 roku. Później używano ich także w Afryce Północnej i na froncie wschodnim. Jako dodatkowe uzbrojenie przeciwpancerne rusznice PzB 38 trafiły na wyposażenie lekkich samochodów pancernych SdKfz 221. Jednak w związku z pojawieniem się nowych, lepiej opancerzonych czołgów, PzB 39 stały się bezużyteczne. Zostały wyparte przez granatniki rakietowe Panzerschreck i pięści pancerne Panzerfaust.

długość z kolbą rozłożoną1620 mm
długość z kolbą złożoną1280 mm
masa broni12,6 kg
prędkość pocz. pocisku1140 m/sek.
rodzaj zasilaniajednostrzałowe
przebicie pancerza25 mm płyta panc. pod kątem 30° na dystansie 300 m.

PIĘŚCI PANCERNE - PANZERFAUST

W 1943 na wyposażeniu armii niemieckiej pojawiły się dwa rodzaje bezodrzutowych granatników przeciwpancernych [pancerzownic], nazwane przez Niemców Faustpatrone lub Panzerfaust 1 oraz Panzerfaust 2. Po rozpoczęciu produkcji seryjnej zmieniono nomenklaturę; odtąd, obok nazwy "Panzerfaust" pojawiały się cyfry informujące o donośności skutecznej podawanej w metrach. Wkrótce powstała rodzina  pięści pancernych:

Panzerfaust 30 m

Panzerfaust 30 m Klein

Panzerfaust 60 m

Panzerfaust 100 m

Panzerfaust 150 m - wyprodukowano tylko niewielką serię

Panzerfaust 200 m - prototyp, nie zdążono rozpocząć produkcji seryjnej

Panzerfaust 250 m - prototyp, nie zdążono rozpocząć produkcji seryjnej

Wszystkie pancerzownice zbudowane były identycznie różniąc się tylko kalibrem, wagą oraz grubością przebijanych pancerzy. Ładunek kruszący stanowił stop trotylu z heksogenem. Głowica kumulacyjna z łatwością przebijała pancerze wszystkich maszyn nieprzyjacielskich. Pancerzownice były jednorazowe, nie można ich było ponownie załadować, co stanowiło ich główną wadę. Lepszym rozwiązaniem okazały się dopiero bezodrzutowe pancerzownice rakietowe Panzerschreck.

pięści pancerne

Panzerfaust 30 m

Panzerfaust 30 m Klein

kaliber150 mm101 mm
masa pncerzownicy w położeniu bojowym5,35 kg3,25 kg
długość1048 mm1010 mm
masa granatu2,08 kg1,65 kg
masa ładunku kruszącego1,66 kg0,74 kg
masa lufy z ładunkiem rakietowym 2,55 kg1,6 kg
donośność granatu30 m30 m
grubość przebijanego pancerza200 mm140 mm
maksymalny kąt przebicia30°30°

napis na rurze: "Achtung! Feuerstrahl!"

czyli: "Uwaga! Strumień ognia!"

Na głowicy naklejona instrukcja obsługi... Nic dodać, nic ująć.

W 1943 armia niemiecka otrzymała bezodrzutowe rakietowe granatniki przeciwpancerne Raketenpanzerbüchse 43 [RPzB 43], nazywane też "Offenrohr" ["rura do piecyka"] lub "Panzerschreck". Granatniki te przeznaczone były do zwalczania wszystkich typów wrogich czołgów na odległość do 150 metrów. Konstruując "Panzerschrecki" Niemcy wzorowali się na zdobytych w 1942 w Afryce Północnej amerykańskich granatnikach "Bazooka", które tak skutecznie eliminowały czołgi z DAK feldmarszałka Erwina Rommla.

Nowe granatniki niemieckie od wcześniejszych "Panzerfaustów" różniły się przede wszystkim tym, że były wielokrotnego użytku. "Offenrohr" nie posiadał osłony przeciwoparzeniowej, poza tym nie różnił się niczym od "Panzerschrecka". W późniejszym okresie pojawiły się wersje rozwojowe pierwszego modelu, w których wyeliminowano ujawnione w czasie eksploatacji błędy konstrukcyjne. Pancerzownicami tymi były RPzB 54 i RPzB 54/1 - ta ostatnia miała zmniejszone rozmiary i ciężar. Powyższe pancerzownice stanowiły "nową wartość" na polu walki. Miały większy zasięg niż "Panzerfausty" i dzięki rakietowemu pociskowi osiągały lepszą celność. Z braku wystarczającej liczby polowych dział przeciwpancernych "Panzerschrecki" zastępowały je w kompaniach przeciwpancernych pułków piechoty. Od 1944 każdy pułk wyposażono w 36, a w roku 1945 już w 54 + 18 zapasowych "Panzerschrecków". W ostatnim okresie wojny pancerzownice wszystkich typów były masowo wykorzystywane w batalionach niszczycieli czołgów Volkssturmu i we wszystkich oddziałach przeciwpancernych zarówno armii jak Waffen SS.

zobacz "Offenrohr" w akcji!

kaliber88 mm
masa z osłoną9,5 kg
masa granatu3,3 kg
długość granatnika1630 mm
przebicie pancerza160 mm/40°
strzał praktyczny150 m

miotacz w akcji!!!

masa miotacza z pełnymi zbiornikami [ciecz palna, azot]18,5 kg
zapłon wodorowy, od 1942 nabojowy
zasięg32 m

GRANATY RĘCZNE - Handgranaten

Niemiecka seria granatów: StiHgr-24, StiHgr-39 i StiHgr-43 to granaty trzonkowe.

Najpopularniejszy niemiecki granat ręczny -  StiHgr-24 - składa się z korpusu z ładunkiem kruszącym, drewnianej rękojeści z mechanizmem zapalającym i spłonki pobudzającej. Wewnątrz korpusu znajduje się metalowy kapturek, w którym umieszczona jest spłonka pobudzająca. Z zewnętrznej strony korpusu znajduje się tuleja z gwintem, w którą wkręca się rękojeść. Wewnątrz rękojeści umieszczony jest mechanizm zapalający. Jeden koniec rękojeści stanowi metalowa nakrętka, łącząca rękojeść z korpusem. Nakrętka jest również wykorzystywana do wkręcania mechanizmu zapalającego. Do drugiego końca rękojeści przykręca się kaptur zabezpieczający, z którym jest połączona sprężyna spiralna ściskająca porcelanową kulkę [lub pierścień], znajdującą się na sznurze mechanizmu zapalającego.

Mechanizm zapalający typu rozdrabniającego składa się z trzonu, zapalnika czasowego ze sprasowanym rdzeniem prochowym i ze spłonką zapalającą, tulejki tombakowej z zestawem rozdrabniającym, spiralnego drucianego rozcieracza, ołowianego płaszcza zakrywającego mechanizm zapalający i sznura z porcelanową kulką na końcu. Spłonki pobudzające są transportowane i przechowywane oddzielnie od granatów.

Przekrój granatu M-24 wraz z mechanizmem zapalającym

01 - spłonka pobudzająca,

02 - ładunek kruszący,

03 - trzon mechanizmu zapalającego,

04 - rękojeść,

05 - sznur wyciągowy,

06 - kulka porcelanowa,

07 - kapturek zabezpieczający,

08 - opóźniacz,

09 - rozcieracz,

10 - płaszcz ołowiany.

Granat "dymny" M-39

W granacie StiHgr-43 zastosowano zapalnik podobny do użytego w M-39. Zrezygnowano z mechanizmu umieszczanego w drążonym trzonku.

Kaseta do przenoszenia granatów StiHgr 24

skok na górę!

Granat ręczny M-39 składa się z jajowatego korpusu z ładunkiem kruszącym, zapalnika z mechanizmem zapalającym i spłonki pobudzającej. W części centralnej korpusu znajduje się tulejka z łuską zapalnika. Mechanizm zapalający typu rozdrabniającego składa się z kapturka ze sznurem i podkładką, aluminiowej tulei, wewnątrz której znajduje się tuleja tombakowa z zestawem rozdrabniającym i drucianym rozcieraczem oraz z zapalnika czasowego z rdzeniem prochowym. Spłonka pobudzająca składa się z miedzianej lub aluminiowej łuski i znajdującego się w niej materiału inicjującego. Spłonki pobudzające przechowywane są w innym miejscu niż granaty.

01 - korpus

02 - ładunek kruszący

03 - spłonka pobudzająca

04 - łuska zapalnika

05 - opóźniacz

06 - rurka opóźniacza mech. zapalającego

07 - tuleja korpusu

08 - tuleja zapalnika

09 - nakrętka zaciskowa zapalnika

10 - urządzenie rozdrabniające

11 - trzona zapalnika

12 - sznur

13 - podkładka sznura

Dane taktyczne granatu trzonkowego StiHgr-39

masa granatu500 g
masa ładunku kruszącego180 g
opóźnienie4,5-5 sek.
promień rażenia odłamków15 m
promień działania burzącego3-6 m