czyli "Magazyn Broni" - część II

[pełna wersja]

KARABINY SAMOPOWTARZALNE - Gew - Gewehr

Kolejna rewolucyjna nowość "Made in Dritte Reich": granatnik karabinowy Mausera! Pierwszy na świecie karabin z nasadką granatnikową Gewehrgranatgerät - popularnie nazywaną przez niemieckich żołnierzy Schiessbecher ["strzelający kielich/kubek"]. Można było z niego niszczyć zarówno cele nieopancerzone jak i opancerzone. Stosowano specjalne granaty nasadkowe odłamkowe i przeciwpancerne. Prosta w montażu nasadka opierała się o muszkę, miała kaliber 30 mm i gwintowany przewód. W miarę upływu lat opracowano do niej 6 typów granatów odłamkowych, 3 typy granatów ppanc. oraz granaty dymne i propagandowe.

Nasadka granatnikowa i dwa granaty przeciwpancerne G.Pz.Gr

ten granat wyniesie Ciebie do góry

Celownik optyczny Zf-39

zobacz więcej!

produkcja: Mauser-Werke AG - oraz licencyjna w wielu krajach, w tym także w radomskiej Fabryce Karabinów.

ten granat wyniesie Ciebie do góry

Karabinek Mausera Kar98k był indywidualną bronią niemieckiego piechura w latach II wojny światowej. Była to broń powtarzalna, z zamkiem ślizgowo-obrotowym, czterotaktowym, zasilana nabojami 7,92 x 57 mm z pięcionabojowego magazynka wewnętrznego ładowanego z łódki. Karabinki Kar98k produkowane w początkowym okresie wojny były bronią znakomitej jakości, która jednak wraz z rosnącymi potrzebami i pogarszającą się sytuacją znacznie się pogorszyła. W roku 1943 do produkcji weszła odmiana "ekonomiczna" tzw. Kriegsmodell, na widok której przedwojenni kontrolerzy jakości zapewne zmarli by na atak serca...

karabiny Mauser

Gew98

Kar98k

Kar33/40

kaliber/amunicja7,92x57 mm7,92x57 mm7,92x57 mm
prędkość początkowa pocisku895 m/s860 m/sok. 820 m/s
masa bez bagnetu4,1 kg3,9 kg3,45 kg
masa z bagnetem4,56 kg4,33 kg3,88 kg
długość bez bagnetu1250 mm1340 mm1000 mm
długość z bagnetem1500 mm1340 mm1230 mm
pojemność magazynka5 nabojów5 nabojów5 nabojów

szybkostrzelność praktyczna

10-12 strz./min10-12 strz./min10-12 strz./min
strzał bezwzględny2000 m2000 m1000 m
ogień skutecznydo 800 mdo 800 mdo 800 

 snajper SS w akcji

Gew43 w wersji snajperskiej: Zielfernrohrgewehr 43 - to półautomatyczny karabin zaopatrzony w lunety ZF-41 lub ZF-43. W oddziałach spadochroniarskich miał wyprzeć zbyt duże do tej służby Mausery 98k. W konstrukcji broni wykorzystano rozwiązania z karabinów Gew41[W] oraz Tokariewa [Samozariadnaja Wintowka Tokariewa] SWT-38 i SWT-40.

W 1944 pojawiła się ulepszona wersja Gew43: Karabiner 43 [Kar43].

ten granat wyniesie Ciebie do góry

długość1117 mm
długość  lufy549
masa broni załadowanej4,4 kg
prędkość początkowa pocisku745 m/s
pojemność magazynka10
szybkostrzelność teoretyczna40 strz./min

Walther z roku 1943

produkcja: Waffenwerke Brunn, CZ Brno

ten granat wyniesie Ciebie do góry

Czechosłowacki karabinek 16/33 produkowany w zakładach CZ Brno. Po zajęciu Czechosłowacji przez wojska niemieckie, zmodyfikowaną broń nadal produkowano w przejętych przez Niemców zakładach, przemianowanych na Waffenwerke Brunn. Kolbę zabezpieczono przed przypadkowymi uderzeniami dodatkową blachą mocowaną na wkręty. Mimo zwiększenia poręczności broni, ceną za to był silnie odczuwany odrzut, wyraźnie większy płomień wylotowy i huk wystrzału.

Gew33/40 wszedł na wyposażenie oddziałów górskich i powietrzno-desantowych Wehrmachtu jak i Waffen SS.

kaliber/amunicja7,92 mm / Mauser
długość993 mm
ciężar bez amunicji3,58 kg
długość lufy490 mm
pojemność magazynka5 naboi
prędkość pocz. pocisku715 m/sek.

KARABINY SAMOCZYNNE  - StG - Sturmgewehr

W 1942 w uzbrojeniu armii niemieckiej pojawiły się dwie rewolucyjne konstrukcje: karabiny samoczynne FG-42 i MKb42[H]. Pierwszy z nich - Fallschirmjägergewehr 42 - jak sama nazwa wskazuje, był bronią przeznaczoną dla spadochroniarzy - a nie dla spadochronów :)

Jej konstruktor, Louis Stange [twórca MG-34] z firmy Rheinmetall, nie mógł jednak sprostać ambicjom zamawiających karabin żołnierzy Göringa. Według wstępnych założeń miała to być broń krótka, poręczna, zastępująca zarówno zwykły karabin jak i pistolet maszynowy, przystosowana do strzelania amunicją karabinową, z uchwytem umożliwiającym prowadzenie ognia już podczas skoku ze spadochronem, a dodatkowo, poprzez zamontowanie trójgraniastego bagnetu [sic!], przystosowana do walki wręcz. Lecz karabin zdolny do strzelania seriami mauserowskim nabojem 7,92 x 57 mm nie mógł być ani tak lekki, ani mieć tak krótkiej lufy, ponadto źle działał na strzelca. Tylko dzięki naciskom samego Hermanna Göringa wyprodukowano ok. 7000 sztuk tej broni, lecz wkrótce minister Uzbrojenia i Amunicji Albert Speer wstrzymał produkcję.

... ciekawe czy trafię ?

ten granat wyniesie Ciebie do góry

I wersja

II wersja

wersja z nasadką granatnikową - Gewehrgranatgerät

ten granat wyniesie Ciebie do góry

kaliber7,92 x 57 mm
masa bez magazynka4,8 kg
masa pełnego magazynkaok. 0,8 kg
pojemność magazynka20 nabojów
prędkość początkowa pocisku720 m/sek.
szybkostrzelność700 strz./min
ogień skuteczny1200 m
długość karabinu bez bagnetu975 mm

Druga z rewolucyjnych nowości, to przodek dzisiejszej generacji karabinów samoczynnych na naboje pośrednie - Sturmgewehr 44 ["karabin szturmowy"]. Prototyp powstał na zamówienie Wehrmachtu w firmie C.G. Haenel, w pracowni uznanego inż. Hugo Schmeissera. Z założenia miała to być broń, która wyeliminowałaby zarówno pistolet maszynowy jak również karabiny powtarzalne i samopowtarzalne. Amunicja pośrednia - 7,92x33 mm Kurzpatrone - silniejsza od pistoletowej, pozwalała strzelać dalej niż z pm-ów i jednocześnie dzięki energii mniejszej od karabinowej, z nowej broni można było prowadzić celny ogień seriami.

Porównanie naboi pośrednich opracowanych i używanych w latach II wojny światowej, od lewej:

sowiecki wz. 43 [7,62x39 mm],

amerykański 30 US Car.M1 [7,62x33 mm],

niemiecki 7,92 mm Kurzpatrone 43 m. E. [mit Eisenkern; 7,92x33 mm].

Po usunięciu wszystkich niedociągnięć wykrytych w prototypie MKb42[H], w następnym roku karabinek pojawił się już jako MP-43. Jednak Hitler, który "doskonale znał się na wszystkim" nie zaakceptował nowej broni, co wstrzymało jej seryjną produkcję na półtora roku. Dopiero w kwietniu 1944 dał się przekonać i nowy model pojawił się w armii pod nazwą Sturmgewehr 44. Ze względu na rodzaj wykorzystywanej amunicji zmieniono jego klasyfikację z pistoletu maszynowego [MP] na karabin szturmowy [StG].

Porównanie amunicji: na górze "klasyczny" nabój Mausera 7,92x57 mm, na dole nabój pośredni 7,92x33 mm.

Od jesieni 1944 Sturmgewehr-44 trafił do rąk żołnierzy dywizji: grenadierów, grenadierów ludowych, strzeleckich i strzelców górskich. Karabinek ten dawał niemieckiej piechocie przewagę nad przeciwnikiem w walce na średnich odległościach. Przy strzelaniu na 300 metrów był równie skuteczny jak Mauser 98k, a na 600 metrów tylko nieznacznie mu ustępował.

7,92 mm Kurzpatrone 43

Sturmgewehr 44: "marzenie kolekcjonerów"...

Mkb42 [W]

Wiele egzemplarzy wyposażono w celowniki optyczne, a od 1945 także w celowniki noktowizyjne. Tuż po wojnie, grupa niemieckich konstruktorów, którzy schronili się w Hiszpanii, w zakładach CETME wznowiła pracę nad tym udanym modelem. Wkrótce pojawiła się cała gama nowych karabinów i pistoletów maszynowych - produkowanych do dziś - m.in.: G-3, G-41, i wielka rodzina MP-5 firmy Heckler & Koch. Większość współczesnych konstruktorów nawiązuje do rozwiązań Hugo Schmeissera z 1942.

Mkb42 [H]

W tym samym roku, pewien młody sowiecki czołgista pracował nad podobnym zagadnieniem. Chodziło o połączenie cech karabinu i pistoletu maszynowego w nowej gatunkowo broni. Tym konstruktorem był Wiktor Kałasznikow, a jego PPK-42 już dwa lata po wojnie "przepoczwarzył" się w najsłynniejszy karabinek automatyczny świata: 7,62 mm kbk AK-47!

Ale to już zupełnie inna historia :)

MKb42 [H]

- taka nomenklatura obowiązywała do czasu pojawienia się nowej: Sturmgewehr.

MKb42[W]

masa4,43 kg
długość933 mm
długość lufy409 mm
prędkość początkowa pocisku650 m/sek.
szybkostrzelność teoretyczna600 strz./min.
ogień skuteczny500 m

MKb42[H]

masa5 kg
długość940 mm
długość lufy412 mm [lub 365 mm]
prędkość początkowa pocisku640 m/sek.
szybkostrzelność teoretyczna500 strz./min.
ogień skuteczny500 m

MP-43, StG-44

masa broni bez magazynka4,9 kg
masa broni z pełnym magazynkiem6,0 kg
masa pełnego magazynka1,1 kg
pojemność magazynka35-38 nabojów
długość broni940 [980] mm
długość lufy419 mm
masa naboju6,8 g
masa ładunku1,57 g
masa pocisku8,2 g
długość naboju48 mm
prędkość początkowa pocisku690 m/sek.
szybkostrzelność teoretyczna470 strz./min.
szybkostrzelność praktyczna100 strz./min.
ogień skuteczny400-600 m

Dość niecodziennym pomysłem zastosowanym w StG-44 była zakrzywiona lufa, czyli Krummelauf, będąca właściwie nakładką na lufę, która zmieniała tor lotu pocisku o 30°. Nakładka pozwalała na prowadzenie ognia z włazu czołgu lub z okopu bez konieczności wychylania się i narażania na ogień przeciwnika. Nie wydaje mi się jednak, aby ów "przedłużacz", pozbawiony dodatkowych przyrządów celowniczych i własnego peryskopu, mógł być skuteczny na polu walki. Lepszym rozwiązaniem był przyrząd do strzelania z ukrycia zaprojektowany dla karabinów Mauser 98k i Gew43, wprowadzony przez Niemców do użycia w 1943 roku.

oto jest prawdziwy Schmeisser !!!

Produkcja: 425 977 sztuk,

konstruktor: Hugo Schmeisser z firmy C.G. Haenel.

ten granat wyniesie Ciebie do góry

StG-44 z lunetą Zf4

StG-44 z lunetą Zf4

Zobacz więcej >>>

A tak Mkb-42[H] i StG-44 prezentują się na ścianie pewnego muzeum techniki. Jak widać była to broń potężna, przy której kbk AKM 7,62 mm wygląda jak zabawka...

Sturmgewehr-45 to "praojciec" współczesnych karabinków szturmowych. Z tej właśnie konstrukcji w prostej linii wywodzą się m.in. G3, amerykański Colt M-16 i wiele, wiele innych...

"Ludowy karabin szturmowy" zaprojektowany przez prof. Barnitzke w ramach programu rozwijania masowej produkcji broni automatycznej. Pierwsze egzemplarze karabinka dostarczono - jako wzór - licznym małym zakładom produkcyjnym w listopadzie 1944. To rozproszenie produkcji tłumaczy liczne drobne różnice konstrukcyjne w zachowanych modelach.

Volksgewehr 1-5 firmy Gustloff Werke

nabój7,92x33 mm
długość broni960 mm
długość lufy380 mm
masa4,27 kg
zasilaniemagazynek z StG-44
zasada działaniaodrz. zamka swobodnego / tylko ogień pojed.
konstruktorBarnitzke

KARABINY MASZYNOWE - MG - Maschinengewehr

Ciężki karabin maszynowy konstrukcji Hiriama Maxima podczas I wojny światowej był używany przez prawie wszystkie walczące strony [oprócz Francji i Japonii]. W każdym z walczących wówczas państw, wkrótce powstały jego zmodernizowane wersje. Rosjanie zmienili kaliber na 7,62 mm, później do karabinu dołączyli zaprojektowaną przez Sokołowa dwukołową lawetę. W armii niemieckiej ckm Maxim jako Schwere Maschinengewehr 08, produkowany był już od roku 1908.

MG 08/15 był lżejszą odmianą MG-08, czyli ckm 7,92 mm wz. 08 "Maxim". Główne zmiany dotyczyły zastąpienia tylca kolbą drewnianą z chwytem pistoletowym, zmniejszeniem chłodnicy i komory zamkowej oraz osadzeniem na lekkim dwójnogu. Do chłodzenia nadal wykorzystywana była woda. Obsługa km-u była równie skomplikowana jak ckm-u wz. 08. Karabin został opracowany w 1915 roku w celu wyposażenia armii niemieckiej w lekką broń ofensywną o dużej sile ognia.
W latach 30-tych zostały one wyparte przez nowsze - lżejsze karabiny maszynowe. Pewna ilość MG 08/15 przetrwała w armii niemieckiej do II wojny światowej.

kaliber7,62 mm
długość1320 mm
długość lufy720 mm

masa bez magazynka

17,9 kg

masa z wodą

18,9 kg

zasilanie

taśma parciana - 100 nabojów w magazynku bębnowym
zasilanie

taśma metalowa - 250 nabojów

donośność teoretyczna

2000 m

donośność praktyczna

800-1000 m

szybkostrzelność teoretyczna

500-550 strz./min

szybkostrzelność praktyczna

100-150 strz./min

prędkość początkowa pocisku

785 m/s

W Wojsku Polskim ckm 7,92mm wz. 08/15 "Maxim" był używany od 1918 roku. Maksymalny stan posiadania tego rodzaju broni wynosił 7775 egzemplarzy. We wrześniu 1939 roku użytkowano jeszcze 5700 szt. i to głównie w jednostkach artylerii, saperów i w Batalionach Obrony Narodowej.

W karabinie wersji niemieckiej wprowadzono lufę kalibru 7,92 mm. W trakcie II wojny światowej Niemcy przejęli z podbitych armii różne odmiany tego karabinu, między innymi sowiecki Maxim - w armii niemieckiej noszący nazwę MG-216 [r] - oraz prezentowany poniżej zmodernizowany fiński model M-32/33 kal. 7,61 mm. W późniejszym okresie karabiny Maxim zostały wyparte przez uniwersalne karabiny maszynowe MG-34 i MG-42.

kaliber7,61 mm
ciężar14,97 kg
ciężar trójnogu24 kg
szybkostrzelność500-600 strz./min.
prędkość początkowa pocisku855 m/s

MG-34 był pierwszym na świecie uniwersalnym karabinem maszynowym. Jego "uniwersalność" polegała na tym, że używany był w trzech wariantach zastosowań: jako lekki karabin maszynowy - opracowano specjalne bębny amunicyjne Gurttrommel 34, by strzelec nie musiał korzystać z nieporęcznych pudełek z taśmą amunicyjną. Bęben mieścił standardowy odcinek taśmy - 50 ogniw. Można więc było "strzelać z biodra" - jednak przy ogólnej masie broni, było to zajęcie dla żołnierzy z dużą krzepą. Podobnie jak w przypadku innych rkm-ów, przy dłuższej serii lufa odbijała w prawo i trudno było utrzymać kierunek ognia. Drugim wariantem był oczywiście rkm, w którym strzelanie odbywało się w oparciu o składany dwójnóg. Obsługę MG-34 [MG-Truppen] stanowiło dwóch żołnierzy: celowniczy i amunicyjny, który oprócz skrzynek z amunicją targał na plecach pojemniki z zapasowymi lufami [Reservelauf].

Ostatnią wersją był ckm. Do tego zastosowania używano 23 kg trójnogu, a obsługa karabinu zwiększała się do trzech żołnierzy - w tym układzie jeden z nich był tragarzem ciężkiej podstawy. Dwa karabiny MG-34 [sprzężone] można było wykorzystać jako punkt obrony przeciwlotniczej. Osadzano je wówczas na podwójnej lawecie przeciwlotniczej Zwillingslawette 36 [Zwillingsockel 36 lub 42], którą montowano również na samochodach terenowych Horch 901/40. Ponadto w MG-34 były wyposażane wszelkiego typu pojazdy - od koszowych motocykli BMW R-75, po wozy pancerne - transportery i czołgi, w których broń ta, w wersji MG-131 - była podstawowym elementem uzbrojenia defensywnego.

Do ciekawszych rozwiązań zastosowanych w MG-34 należy niewątpliwie mechanizm spustowy umieszczony w dolnej części komory zamkowej i wewnątrz rękojeści. Dzięki nowatorskim rozwiązaniom, zmiana rodzaju ognia nie następowała w wyniku działania klasycznego przełącznika, lecz przez naciśnięcie odpowiedniej części języka spustowego połączonego z przekaźnikiem. I tak naciśnięcie na dolną część spustu dawało ogień seryjny, natomiast po naciśnięciu na górną część spustu strzelało się ogniem pojedynczym.

kliknij - zobaczysz MG-34 jako ckm na trójnogu

konstruktor: Louis Stange z firmy Rheinmetall

Mg-34 na trójnogu jako km plot

metalowa taśma amunicyjna do MG-34 i MG-42

magazynek pudełkowy i maszynka taśmująca naboje 7,92 mm do MG 34

ten granat wyniesie Ciebie do góry

kaliber7,92 mm
masa karabinu z dwójnogiem12 kg
masa km-u  z podstawą uniwersalną i celownikiem optycznymok. 33 kg
masa pustej taśmy na 50 naboi/ z nabojami0,18 kg / 1,5 kg
masa pustego magazynka2,25 kg
pojemność taśmy50 nabojów
pojemność magazynka75 nabojów
prędkość początkowa pocisku745 m/sek.
szybkostrzelność teoretyczna700-800 strz./min
ogień skuteczny2000 m

"W maju 1942 na afrykańskiej Pustyni Zachodniej dał się słyszeć charakterystyczny jazgot karabinu maszynowego, przypominający trzask rozdzieranego płótna. To grenadierzy pancerni Rommla rozpoczęli ostrzeliwanie pozycji brytyjskiej 8. Armii marsz. Montgomery w Gazala".

Tak rozpoczęło się bojowe użytkowanie MG-42 - karabinu, który powszechnie uważany jest za udany pierwowzór nowoczesnego uniwersalnego karabinu maszynowego. Oryginalność i trafność rozwiązań konstrukcyjnych sprawiają, że mimo upływu 60 lat, broń ta jest nadal produkowana [po wojnie pojawiły się nowe wersje tego karabinu: MG-42/59, MG-1 i MG-3 strzelające NATO-wską amunicją 7,62 mm]. Tuż po udanym "debiucie" w 1942, karabin zdobył tak duże uznanie, że Amerykanie postanowili skopiować tę broń na podstawie kilku zdobytych egzemplarzy, jednak próby te zakończyły się fiaskiem. Do dziś, w większości współczesnych ukm-ów stosuje się rozwiązania, które po raz pierwszy pojawiły się właśnie w MG-42.

zobacz więcej!!!

MG-42 na podstawie dwunożnej jako rkm. Uwaga - model produkowany do dziś!

MG-42 na podstawie trójnożnej jako ckm

Uwagę zwraca pojemnik z zapasową lufą. MG-42 po wystrzeleniu dwóch taśm [500 szt.] wymagał błyskawicznej wymiany lufy.

MG-42 ze złożonymi dwójnogiem - jako lkm

Zobacz koniecznie!!! MG-42 video!!!

Koniecznie zobacz video!!!

ten granat wyniesie Ciebie do góry

zobacz schemat i niemiecki opis części

kaliber7,92 mm
masa karabinu11,4 kg
masa pustej taśmy / z nabojami0,18 kg / 1,5 kg
prędkość początkowa pocisku lekkiego / ciężkiego760/700 m/sek.
szybkostrzelność1500 strz./min, 25 strz./sek.
długość karabinu1230 mm
odległość celowania200 m

Była to uproszczona wersja rusznicy przeciwpancernej 7,92 mm Panzerbüchse 38. PzB 38 została zaprojektowana w zakładach Rheinmetall-Borsig, a do uzbrojenia weszła po zakończeniu kampanii wrześniowej. Dla broni tej produkowano specjalne pociski kalibru 7,92 mm z rdzeniem wolframowym. Łuska miała kal. 13 mm dzięki czemu pocisk osiągał bardzo dużą prędkość początkową. Rusznice te były używane przeciwko czołgom francuskim i brytyjskim w czasie kampanii zachodniej 1940 roku. Później używano ich także w Afryce Północnej i na froncie wschodnim. Jako dodatkowe uzbrojenie przeciwpancerne rusznice PzB 38 trafiły na wyposażenie lekkich samochodów pancernych SdKfz 221. Jednak w związku z pojawieniem się nowych, lepiej opancerzonych czołgów, PzB 39 stały się bezużyteczne. Zostały wyparte przez granatniki rakietowe Panzerschreck i pięści pancerne Panzerfaust.

 ten granat wyniesie Ciebie do góry

długość z kolbą rozłożoną1620 mm
długość z kolbą złożoną1280 mm
masa broni12,6 kg
prędkość pocz. pocisku1140 m/sek.
rodzaj zasilaniajednostrzałowe
przebicie pancerza25 mm płyta panc. pod kątem 30° na dystansie 300 m.

PIĘŚCI PANCERNE - PANZERFAUST

W 1943 na wyposażeniu armii niemieckiej pojawiły się dwa rodzaje bezodrzutowych granatników przeciwpancernych ["pancerzownic"], nazwane przez Niemców Faustpatrone lub Panzerfaust 1 oraz Panzerfaust 2. Po rozpoczęciu produkcji seryjnej zmieniono ich nomenklaturę; odtąd, obok nazwy "Panzerfaust" pojawiały się cyfry informujące o donośności skutecznej podawanej w metrach.

Wkrótce powstała cała rodzina pięści pancernych:

Panzerfaust 30 m,

Panzerfaust 30 m Klein,

Panzerfaust 60 m,

Panzerfaust 100 m,

Panzerfaust 150 m - wyprodukowano tylko niewielką serię,

Panzerfaust 200 m - prototyp, nie zdążono rozpocząć produkcji seryjnej,

Panzerfaust 250 m - prototyp, nie zdążono rozpocząć produkcji seryjnej.

Wszystkie pancerzownice zbudowane były identycznie różniąc się tylko kalibrem, wagą oraz grubością przebijanych pancerzy. Ładunek kruszący stanowił stop trotylu z heksogenem. Głowica kumulacyjna z łatwością przebijała pancerze wszystkich maszyn nieprzyjacielskich. Pancerzownice były jednorazowe, nie można ich było ponownie załadować, co stanowiło ich główną wadę. Lepszym rozwiązaniem okazały się dopiero bezodrzutowe pancerzownice rakietowe Panzerschreck.

 pięści pancerne:

Panzerfaust 30 m

Panzerfaust 30 m Klein

kaliber150 mm101 mm
masa pncerzownicy w położeniu bojowym5,35 kg3,25 kg
długość1048 mm1010 mm
masa granatu2,08 kg1,65 kg
masa ładunku kruszącego1,66 kg0,74 kg
masa lufy z ładunkiem rakietowym 2,55 kg1,6 kg
donośność granatu30 m30 m
grubość przebijanego pancerza200 mm140 mm
maksymalny kąt przebicia30°30°

napis na rurze Achtung! Feuerstrahl!

czyli: Uwaga! Strumień ognia!

Instrukcja obsługi naklejana na głowicę kumulacyjną - nic dodać, nic ująć...

ten granat wyniesie Ciebie do góry

Ciekawostka: PT-100 !!!

Pancerzownica PT-100 stanowiła udoskonaloną wersję niemieckiego Panzerfausta.
Prace nad bronią rozpoczęto prawdopodobnie na przełomie 1948/49 i prowadzono je wspólnie w ZZWM Huta "Ludwików" w Kielcach oraz w Zakładach Metalowych w Skarżysku-Kamiennej.
10.XII.1950 przekazano do odbioru wojskowego partię próbną 50 pancerzownic wykonanych w Skarżysku-Kamiennej i 500 sztuk wyprodukowanych w Kielcach.
Prawdopodobnie powstały 2 modele pancerzownic nieznacznie różniące się konstrukcyjnie.
Broń została zaakceptowana i decyzją z 6.III.1951 pancerzownica opracowana w Skarżysku-Kamiennej została przyjęta na uzbrojenie i zaopatrzenie LWP. Brak danych na temat pancerzownic wyprodukowanych w Kielcach.
Powstała także wersja ćwiczebna pancerzownicy.
Trudno szacować wielkość produkcji, gdyż cała sprawa pancerzownicy była owiana mgłą tajemnicy
Bezspornym jest fakt, że broń ta została dostarczona do składnic uzbrojenia. Prawdopodobnie wyprodukowano kilkadziesiąt tysięcy sztuk pancerzownic...
Po kryzysie koreańskim zapadła decyzja całkowitego zniszczenia istniejących zapasów.
3 znane egzemplarze znajdują się:

- w Muzeum Orła Białego w Skarżysku-Kamiennej,

- w magazynie Politechniki Warszawskiej

- w zbiorach COSSUiE w Olsztynie.
Pancerzownica wyglądem zewnętrznym nie odbiegała od niemieckiej Panzerfaust-60 z nadkalibrową głowicą średnicy 150 mm. Instrukcja i napisy na pancerzownicy są identyczne jak w niemieckim pierwowzorze.
Różnica występuje w skalowaniu celownika. PT-100 posiada skalę 50, 100 i 150 m, zaś Panzerfaust-60 odpowiednio 30, 60 i 80 m.
Stąd można założyć że broń wyposażono w silniejszy ładunek miotający, a jej właściwości balistyczne były zbliżone do niemieckich pancerzownic typu PZ-100 i PZ-150.

W 1943 armia niemiecka otrzymała bezodrzutowe rakietowe granatniki przeciwpancerne Raketenpanzerbüchse 43 [RPzB 43], nazywane też "Offenrohr" ["rura do piecyka"] lub "Panzerschreck". Granatniki te przeznaczone były do zwalczania wszystkich typów wrogich czołgów na odległość do 150 metrów. Konstruując "Panzerschrecki" Niemcy wzorowali się na zdobytych w 1942 w Afryce Północnej amerykańskich granatnikach "Bazooka", które tak skutecznie eliminowały czołgi z DAK feldmarszałka Erwina Rommla.

Nowe granatniki niemieckie od wcześniejszych "Panzerfaustów" różniły się przede wszystkim tym, że były wielokrotnego użytku. "Offenrohr" nie posiadał osłony przeciwoparzeniowej, poza tym niczym nie różnił się od "Panzerschrecka". W późniejszym okresie pojawiły się wersje rozwojowe pierwszego modelu, w których wyeliminowano ujawnione w czasie eksploatacji błędy konstrukcyjne. Pancerzownicami tymi były RPzB 54 i RPzB 54/1 - ta ostatnia miała zmniejszone rozmiary i ciężar. Powyższe pancerzownice stanowiły "nową wartość" na polu walki. Miały większy zasięg niż "Panzerfausty" i dzięki rakietowemu pociskowi osiągały lepszą celność. Z braku wystarczającej liczby polowych dział przeciwpancernych "Panzerschrecki" zastępowały je w kompaniach przeciwpancernych pułków piechoty. Od 1944 każdy pułk wyposażono w 36, a w roku 1945 już w 54 + 18 zapasowych "Panzerschrecków". W ostatnim okresie wojny pancerzownice wszystkich typów były masowo wykorzystywane w batalionach niszczycieli czołgów Volkssturmu i we wszystkich oddziałach przeciwpancernych zarówno armii jak Waffen SS.

zobacz "Offenrohr" w akcji!

ten granat wyniesie Ciebie do góry

kaliber88 mm
masa z osłoną9,5 kg
masa granatu3,3 kg
długość granatnika1630 mm
przebicie pancerza160 mm/40°
strzał praktyczny150 m

Panzerscherck pokryty kamuflażem.

miotacz w akcji!!!

masa miotacza z pełnymi zbiornikami [ciecz palna, azot]18,5 kg
zapłon wodorowy, od 1942 nabojowy
zasięg32 m

ten granat wyniesie Ciebie do góry

GRANATY RĘCZNE - Hgr - Handgranaten

Niemiecka seria granatów: StiHgr-24, StiHgr-39 i StiHgr-43 to granaty trzonkowe.

Najpopularniejszy niemiecki granat ręczny StiHgr-24 składa się z korpusu z ładunkiem kruszącym, drewnianej rękojeści z mechanizmem zapalającym i spłonki pobudzającej. Wewnątrz korpusu znajduje się metalowy kapturek, w którym umieszczona jest spłonka pobudzająca. Z zewnętrznej strony korpusu znajduje się tuleja z gwintem, w którą wkręca się rękojeść. Wewnątrz rękojeści umieszczony jest mechanizm zapalający. Jeden koniec rękojeści stanowi metalowa nakrętka, łącząca rękojeść z korpusem. Nakrętka jest również wykorzystywana do wkręcania mechanizmu zapalającego. Do drugiego końca rękojeści przykręca się kaptur zabezpieczający, z którym jest połączona sprężyna spiralna ściskająca porcelanową kulkę (lub pierścień), znajdującą się na sznurze mechanizmu zapalającego.

Mechanizm zapalający typu rozdrabniającego składa się z trzonu, zapalnika czasowego ze sprasowanym rdzeniem prochowym i ze spłonką zapalającą, tulejki tombakowej z zestawem rozdrabniającym, spiralnego drucianego rozcieracza, ołowianego płaszcza zakrywającego mechanizm zapalający i sznura z porcelanową kulką na końcu. Spłonki pobudzające są transportowane i przechowywane oddzielnie od granatów.

ten granat wyniesie Ciebie do góry

Przekrój granatu M-24 wraz z mechanizmem zapalającym

01 - spłonka pobudzająca,

02 - ładunek kruszący,

03 - trzon mechanizmu zapalającego,

04 - rękojeść,

05 - sznur wyciągowy,

06 - kulka porcelanowa,

07 - kapturek zabezpieczający,

08 - opóźniacz,

09 - rozcieracz,

10 - płaszcz ołowiany.

Granat "dymny" M-39

W granacie StiHgr-43 zastosowano zapalnik podobny do użytego w M-39 - z zawleczką. Zrezygnowano z mechanizmu zapalającego umieszczanego w drążonym trzonku. Granat stosowano również bez trzonka, jako lekką minę przeciwpiechotną lub improwizowaną pułapkę.

Kaseta do przenoszenia granatów StiHgr 24

skok na górę!

Granat ręczny M-39 składa się z jajowatego korpusu z ładunkiem kruszącym, zapalnika z mechanizmem zapalającym i spłonki pobudzającej. W części centralnej korpusu znajduje się tulejka z łuską zapalnika. Mechanizm zapalający typu rozdrabniającego składa się z kapturka ze sznurem i podkładką, aluminiowej tulei, wewnątrz której znajduje się tuleja tombakowa z zestawem rozdrabniającym i drucianym rozcieraczem oraz z zapalnika czasowego z rdzeniem prochowym. Spłonka pobudzająca składa się z miedzianej lub aluminiowej łuski i znajdującego się w niej materiału inicjującego. Spłonki pobudzające przechowywane są w innym miejscu niż granaty.

01 - korpus

02 - ładunek kruszący

03 - spłonka pobudzająca

04 - łuska zapalnika

05 - opóźniacz

06 - rurka opóźniacza mech. zapalającego

07 - tuleja korpusu

08 - tuleja zapalnika

09 - nakrętka zaciskowa zapalnika

10 - urządzenie rozdrabniające

11 - trzon zapalnika

12 - sznur

13 - podkładka sznura

Dane taktyczne granatu trzonkowego StiHgr-39

masa granatu500 g
masa ładunku kruszącego180 g
opóźnienie4,5-5 sek.
promień rażenia odłamków15 m
promień działania burzącego3-6 m

Replika